Απονομή Επαίνου

     Έπαινος απενεμήθη στη σχολική κοινότητα του 26^ου ΓΕΛ ΑΘΗΝΩΝ από τον ¨ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ¨ για τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα συγκέντρωσης & ανακύκλωσης πλαστικών πωμάτων, με σκοπό την δωρεάν διάθεση αναπηρικού αμαξιδίου σε παιδί ή ενήλικα με σοβαρά κινητικά προβλήματα.

    Την Τρίτη 12 Μαΐου 2015 η υπεύθυνη καθηγήτρια του προγράμματος, Φιλόλογος κα. Σφακιανάκη Μαρία, συνόδεψε τους εκπροσώπους της μαθητικής μας κοινότητας Ζαχάρωφ Χρήστο, Καμβουσιώρα Έκτορα & Καλαρά Γεώργιο στα γραφεία του συλλόγου στην Ομόνοια, για να παραδώσουν τα πώματα που είχαν συλλέξει με πολύ ζήλο καθ΄όλη τη διάρκεια της σχολικής  χρονιάς.

    Εκεί τους επιφυλάχθηκε εγκάρδια υποδοχή από την εκπρόσωπο του συλλόγου κα. Μπούμπα Ανδριάνα, η οποία τους συνεχάρη για την ανιδιοτελή ανταπόκριση τους σε θέματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας & κοινωνικής αλληλεγγύης.

    Οι μαθητές παρέδωσαν με ανείπωτη ικανοποίηση και περισσή υπερηφάνεια 20.000 πλαστικά πώματα!

    Με έκδηλο ενθουσιασμό παρέλαβαν τον έπαινο για την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα & με νεανικό αυθορμητισμό έδωσαν την υπόσχεση ότι η προσπάθεια τους θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά !!!

Το Δεκαπενταμελές Συμβούλιο

  

Εκπαιδευτική επίσκεψη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Συμμετοχή σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Μουσείου.

   Μία ξεχωριστή εκπαιδευτική επίσκεψη ανέμενε να πραγματοποιήσουν την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015 μαθητές του τμήματος Β4 του 26ου Γενικού Λυκείου Αθηνών. Η διδακτική επίσκεψη οργανώθηκε στα πλαίσια του μαθήματος της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας από τις φιλολόγους μας κα. Φράγκου Αλίκη και κα. Σφακιανάκη Μαρία και περιελάμβανε μια πρωτότυπη εκπαιδευτική δραστηριότητα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η συμμετοχή μας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Τα εκθέματα μέσα από τα δικά σου μάτια».

   Η ιδιαίτερα ηλιόλουστη μέρα μας προϊδέασε, για μία ακόμη πιο διαφωτιστική για εμάς επίσκεψη, στο επιβλητικό αυτό μουσείο που ακτινοβολεί πάντα. Αφού έφτασε και ο τελευταίος μαθητής του τμήματος  στο ραντεβού που είχαμε δώσει στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όλοι μαζί και με τη συνοδεία των καθηγητριών μας προχωρήσαμε στο εσωτερικό του μουσείου. Εκεί μας περίμεναν χαμογελαστές δύο όμορφες νεαρές κυρίες, φροντιστές-αρχαιολόγοι, οι οποίες θα μας παρουσίαζαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Αυτό που μας ζητούσαν ήταν να αποτυπώσουμε φωτογραφικά κάποιο έκθεμα της επιλογής μας, δίνοντας μία νέα μοναδική και υπογεγραμμένη ζωή στο αρχαίο δημιούργημα.  Χωριστήκαμε λοιπόν σε ομάδες και οδηγηθήκαμε σε διάδρομο του πρώτου ορόφου με εκθέματα των ύστερων κλασικών χρόνων. Εκεί κληθήκαμε να επιλέξουμε κατά βούληση ένα από αυτά τα εκθέματα, διαφορετικό η κάθε ομάδα, και, με τα tablets τα οποία μας παραχωρήθηκαν, να το φωτογραφίσουμε σύμφωνα με την έμπνευσή μας, όπως εμείς θέλουμε, εντάσσοντας και τα δικά μας πρόσωπα στο πλάνο της φωτογραφίας. Ύστερα, μας ζητήθηκε να επιλέξουμε μια απ΄ όλες τις φωτογραφίες που τραβήξαμε και να δώσουμε σε αυτήν έναν τίτλο. Απόλυτα εναρμονισμένοι με το αρχαίο κλίμα που απέπνεε ο χώρος, οδηγηθήκαμε σε μια φωτεινή αίθουσα, όπου έπρεπε η κάθε ομάδα να αποτυπώσουμε την έμπνευσή μας σε χρωματιστό χαρτόνι, κάνοντας πάνω σε αυτό ένα κολάζ και χρησιμοποιώντας ως βάση την επιλεγμένη φωτογραφία. Δημιουργήθηκαν τρία μοναδικά έργα που φέρουν τους τίτλους : «Το Φως της Αρχαιότητας», «Ανάμεικτα Συναισθήματα» και «Αθηνά, η Θεά της Σοφίας». Το αποτέλεσμα της δραστηριότητάς μας αποτέλεσε ένα κράμα αρχαίου ελληνικού πνεύματος και εφηβικής δημιουργικότητας και φαντασίας,  που κινητοποίησαν ιδιαίτερα τόσο οι αρχαιολόγοι του μουσείου όσο και οι καθηγήτριές μας.

   Είμαστε σίγουροι πως αυτή η επίσκεψη δεν θα λησμονηθεί από κανέναν, γιατί ήταν τόσο ξεχωριστή όπως και η Ακρόπολη, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μας και την οποία θα θέλουμε πάντα να φέρουμε πιο κοντά μας - και όχι μόνο οπτικά. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τις καθηγήτριές μας, Φράγκου Αλίκη και Σφακιανάκη Μαρία, για την οργάνωση της επίσκεψης και ιδιαίτερα για το γεγονός ότι, παρότι μέρα συνδικαλιστικής αργίας, προτίμησαν να είναι κοντά μας και ενθάρρυναν την συμμετοχή μας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Μουσείου.

   Στην εκπαιδευτική επίσκεψη συμμετείχαν οι μαθητές του τμήματος Β4 του σχολείου μας Παπαδοπούλου Ελένη, Πάππου Αντιγόνη, Πατατούκα Ιωάννα, Πετσανά Ηρώ, Πολίτη Μαρία, Συτς Ντομινίκ, Σφήκας Παναγιώτης, Τσικλαούρη Μάριαμ, Τσουγκτάι Μαρία, Χιώτη Ευφροσύνη

Συμμετοχή του σχολείου μας στην εκδήλωση για την απελευθέρωση της Αθήνας

του Ανδρέα Μπινίσκου,, Μαθητή της Β'3 Τάξης  

  Στις 12 Οκτωβρίου 1944 πραγματοποιήθηκε η απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα. Ο γερμανός διοικητής Φελμί προσπάθησε να προετοιμάσει το έδαφος για την ομαλή έξοδο των γερμανικών στρατευμάτων διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα υπάρξουν καταστροφές στην επαρχία κατά την αποχώρηση. Ο ελληνικός λαός βγήκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας για το τέλος της τετράχρονης τυραννίας αποδίδοντας φόρο τιμής σε όλους όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την πολυπόθητη ελευθερία. Στην Αθήνα, μέχρι να φθάσει η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο Αγγελος  Έβερετ, αρχηγός της αστυνομίας, ανέλαβε την διοίκηση της πόλης. Σιγά-σιγά κατέφθασαν  τα μέλη της κυβέρνησης από το Κάιρο. Στις 18 Οκτωβρίου 1944 ο Γεώργιος Παπανδρέου ύψωσε την ελληνική σημαία στον ιστό της ακρόπολης όπου για χρόνια κυμάτιζε η σβάστικα.

                                       

  

  Στα πλαίσια αυτής της επετείου μια ομάδα μαθητών της Β’ λυκείου του σχολείου μας που αποτελούνταν από τους μαθητές Μπινίσκο Ανδρέα, Μπινίσκο Παναγιώτη , Μποτζάκη Κωνσταντίνο, Μυριδάκη Μανώλη, Νταή Σωτήρη και Ξανθάκο Πέτρο, πραγματοποίησε με τη συνοδεία της φιλολόγου κυρίας Γιάννας Σκοροπάνου, επίσκεψη στην Ακρόπολητιμώντας την απελευθέρωση της πόλης μας. Μάλιστα στην Ακρόπολη συνοδέψαμε τη σημαία που την κρατούσαν κοπέλες από το λύκειο Ελληνίδων σε κλίμα συγκίνησης και περηφάνιας. Την 12^η Οκτωβρίου 1944, ο Γιώργος Σεφέρης την χαρακτήρισε ως την πιο όμορφη και πιο ελαφριά μέρα του κόσμου 

"ΛΕΞΕΙΣ..."

της Έλενας Ανδρεοπούλου, Μαθήτριας της Γ'1 Τάξης

     Αυτόν τον καιρό ακούω συνέχεια λέξεις όπως «γνώση», «παιδεία», φράσεις «εγώ είμαι υπεράνω», «…ανοιχτόμυαλος»,  «κοιτάζω μπροστά», «δεν καταλαβαίνω τη σημερινή κοινωνία». Όμως, ανάμεσα σε αυτά ακούω και ξανά ακούω τη λέξω «γνώση». Λες και ξανά λες ότι θες γνώση, ότι πρέπει να έχεις γνώση, ότι η γνώση είναι απαραίτητη. Πιστεύεις πως αυτή οδηγεί σε ένα καλύτερο  επίπεδο διαβίωσης και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή. Πιστεύεις ότι η γνώση είναι αυτή που μπορεί να αντιμετωπίσει δραστικά το κάθε πρόβλημα και να βελτιώσει τα πράγματα γύρω σου. Και συνεχίζεις να λες η γνώση και η γνώση και η γνώση… Όμως, έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν τελικά αδιαφορείς για τη γνώση περισσότερο απ’ ότι ενδιαφέρεσαι για να την καλλιεργήσεις; Έχεις αναρωτηθεί ότι αυτά που λες πως είσαι, οραματιστής και ιδεολόγος και ανοιχτόμυαλος, πως τα λες μονάχα, επειδή θες να επαναπαυτείς στην ιδέα ότι ψάχνεις για κάτι καλύτερο;

     Στην πραγματικότητα, όμως, παραμένεις ακόμα εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμό σου ο οποίος εκτείνεται με όριά τους φίλους σου, τα προβλήματά σου, την οικογένειά σου και ούτω καθεξής. Πράγμα λογικότατο, αφού όλοι μας, λόγω φύσης, ενδιαφερόμαστε πρώτα για τον εαυτό μας και μας απασχολεί περισσότερο τι αποζητάμε εμείς  οι ίδιοι από την ζωή. Άλλωστε, όλοι ανεξαιρέτως έχουμε σκεφτεί τι μπορεί να θέλουμε από αυτή.

     Αυτό, παρ’ όλα αυτά, που αντιφάσκει στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι εσύ λες «εγώ δεν ενδιαφέρομαι μόνο για τον εαυτό μου και ό,τι αυτός περιλαμβάνει», αλλά λες «εγώ νοιάζομαι για ό,τι συμβαίνει γύρω μου», «αδικούμαι που ζω σε μια τέτοια κοινωνία, την οποία θα πασχίσω για να αλλάξω», «ενδιαφέρομαι για τον διπλανό μου».  Και λες κι άλλα πολλά μέσα στα οποία «ακούγετε» να υποστηρίζεις ότι το μέσο για να τα πετύχεις βρίσκεται ως επί το πλείστον στη γνώση.

     Το πρόβλημα εδώ είναι ότι απλώς συνεχίζεις και συνεχίζεις μόνο να λες. Αναρωτιέμαι! Έχεις ποτέ ασχοληθεί να μάθεις, όντως, τις γνώσεις αυτές που λες ότι χρειάζονται για να γίνουν όλα αυτά που θες να πράξεις; Μονάχα συνεχίζεις και συνεχίζεις να λες με πάθος και πίστη όσα, όμως, δεν πράττεις. Αν θες μην με πιστεύεις, αλλά θα δεις, αν το παρατηρήσεις λίγο, ότι το ίδιο ακριβώς κάνουν και τόσοι άλλοι που βρίσκονται γύρω σου.

     Εγκλωβίζεσαι σε αυτόν τον μικρόκοσμο των λέξεών σου που διαμορφώνει εσένα και ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω σου, αρχίζοντας τις υπεκφυγές για την ανεπάρκεια της υλοποίησης των λεγομένων σου, κατηγορώντας μονίμως άλλους. Ξέρω ότι για τα παραπάνω δεν είσαι ο μοναδικός ένοχος, όμως είσαι ο βασικότερος. Έχεις μεγάλο μερίδιο ευθύνης , το οποίο μόνο αν αναγνωρίσεις και επωμιστείς, θα καταφέρεις τελικώς να πραγματοποιήσεις τα όσα μέχρι στιγμή λες.

      Θα συμφωνήσω, αν μου πεις πως κουράστηκες, αγανάκτησες και απογοητεύτηκες απ’ όλα αυτά τα δρώμενα που σε κυκλώνουν. Παρ’ όλα αυτά, εφόσον υποστηρίζεις ότι εσύ είσαι καλύτερος, ότι εσύ έχεις ανοιχτό πνεύμα, προοδευτικό νου και ότι αποζητάς αυτό το κάτι «παραπάνω» από τους άλλους, γιατί να μην προσπαθείς αμερόληπτα και ολοκληρωτικά για αυτό;

     Αντιθέτως, παρατηρώ ότι η συμπεριφορά που υιοθετείς σε απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από αυτόν τον στόχο. Η συμπεριφορά σου, που τη θεωρείς επαναστατική, δηλαδή αυτή η υπερεκτιμημένη αποχή σου, να ξέρεις ότι είναι σχεδόν ταυτόσημη με την αδιαφορία. Γεγονός που, αντί για επαναστάτη-υπέρμαχο της ανώτερης γνώσης, σε καθιστά απλώς έναν «ήσυχο» δούλο αυτών που «θεωρούνται» από εσένα γνώσεις. Έτσι αρχίζεις –πέρα από την αδιαφορία- να απορρίπτεις ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε προσπαθεί να σου μεταλαμπαδεύσει ουσιαστική, «πραγματική», «ωφέλιμη» γνώση, θεωρώντας ότι από μόνος σου είσαι αρκετά ικανός για να φτάσεις στην πραγματική γνώση. Προσωπικά μου φαίνεται παράλογο το γεγονός ότι αναγνωρίζεις τη γνώση ως κυρίαρχο παράγοντα για την επίτευξη των στόχων σου και ταυτόχρονα την αναιρείς με αυτή σου τη στάση. Υποτίθεται ότι εσύ ο ίδιος ζητάς και πιστεύεις στη γνώση, γιατί, λοιπόν, αρνείσαι να της δώσεις τη δέουσα σημασία;

      Για να μπορέσεις να φτάσεις στην πολυπόθητη γνώση που τόσο επίμονα αναζητάς, θα πρέπει πρώτα να ακολουθήσεις κάποια βήματα, έτσι ώστε να χτίσεις τα θεμέλιά σου. Άλλωστε, πάρε το εξής ως το πιο απλό παράδειγμα. Για να μάθεις να επικοινωνείς όπως επικοινωνείς στην τωρινή σου ηλικία, πρώτα άρχισες να κλαις, μετά να αντιλαμβάνεσαι κάποια πράγματα και να χρησιμοποιείς τον δείκτη του χεριού σου για να τα «πεις», έπειτα με τη βοήθεια των γονιών σου να μιλάς και να γράφεις και τέλος με το σχολείο τελειοποίησες τη γραφή και το λόγο σου.  Το ίδιο ακριβώς πιστεύω ότι ισχύει και για τη γνώση. Σε πρώτο στάδιο βασίζεσαι στη βοήθεια και μετά -αν θες φυσικά- εξελίσσεσαι ακόμα περισσότερο και μόνος σου.  Απόρροια αυτού είναι ότι πρώτα πρέπει να χτίσεις γερά θεμέλια ξεκινώντας από τις στοιχειώδεις γνώσεις και πάνω σε αυτές να χτίσεις τον γνωστικό σου κόσμο. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα γνωρίσεις από το μεδούλι του πράγματος ότι η γνώση μπορεί να οδηγεί στην ευημερία και στη βαθιά αντίληψη των πραγμάτων.

     Προϋπόθεση, όμως, των παραπάνω είναι η ενασχόληση με τις πηγές που μπορούν να σου τα προσφέρουν αυτά. Παραδείγματος χάριν, αν δεν ασχοληθείς έστω και λίγο με την ιστορία (πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική) καθιστάς ο ίδιος τον εαυτό σου εν μέρει ανήμπορο απέναντι σε πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά ζητήματα της εποχής σου. Αυτό συμβαίνει, διότι το σήμερα με το χθες είναι αλληλένδετα. Κοιτώντας το χθες μαθαίνεις και δημιουργείς το σήμερα. Επιπλέον, ποιό το όφελος, όταν λες στους γύρω σου ότι διάβασες το τάδε γνωστό και σημαντικό βιβλίο του τάδε γνωστού και σημαντικού συγγραφέα, ενώ το μόνο που  αποκόμισες από αυτό είναι να προσκολληθείς στον τίτλο του βιβλίου, παρά να εμβαθύνεις στο περιεχόμενό του. Πώς μπορείς να χτίζεις έτσι απόψεις-ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες τις οποίες συνηθίζεις να κραυγάζεις σήμερα; Μέσα από αυτά και άλλα τόσα παρόμοια παραδείγματα είναι πρόδηλο ότι δε δίνεις αξία στη γνώση, τουλάχιστον όχι έτσι όπως εσύ λες. Το μόνο που κατορθώνεις είναι να δημιουργείς στον εγκέφαλό σου χιλιάδες κουτάκια με ταμπέλες θεμάτων, τα οποία όμως μέσα είναι κενά. 

     Η αδιαφορία και "η γνώση για τη γνώση" νομίζω πως είναι το πιο απλό συμπέρασμα που μπορεί να διατυπωθεί για τα παραπάνω. Λέω πως γνωρίζω, άρα αυτομάτως σημαίνει ότι όντως γνωρίζω. "Κίβδηλες γνώσεις": έτσι θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτά που καθημερινά υποστηρίζεις ότι γνωρίζεις, σύγχρονε φίλε μου. Φαντάζομαι πως θα με χαρακτηρίσεις πεσιμιστή και ίσως να 'χεις εν μέρει δίκιο. Όμως, σκέψου, αν δεν ισχύουν έστω και λίγο αυτά που περιγράφω, πώς είναι τότε δυνατόν εσύ σύγχρονε άνθρωπε και οι "σωτήριες γνώσεις" σου να έχουν δημιουργήσει αυτόν τον κόσμο στον οποίο ζούμε;

Μαθητές φεύγουν, μαθητές έρχονται

(Κάποιες σκέψεις με αφορμή τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου)

   
της Σταυρούλας Ζιαζοπούλου, Φιλολόγου του σχολείου μας
           Γιορτάσαμε και φέτος την 28η Οκτωβρίου. Και όπως πάντα είναι μια χαρά, ένα καμάρι και μια συγκίνηση για εμάς τους καθηγητές να βλέπουμε τους μαθητές σε μια συνέχεια στον χρόνο να ανακαλύπτουν, να μαθαίνουν, να εκφράζουν, να τραγουδούν να απαγγέλλουν, να υποδύονται, να χορεύουν κι όλα αυτά για χάρη της Ιστορίας, της μνήμης και της παράδοσης.
         Αυτή η μέρα έχει παντα για μένα μια συγκίνηση και ο λόγος δεν είναι ο προφανής. Αναλογίζομαι πως το επάγγελμά μας έχει μια ιδιαιτερότητα. Ξεκινάμε την «καριέρα» μας γεμάτοι ενθουσιασμό να δώσουμε από αυτά που πήραμε ή να είμαστε καλύτεροι από τους καθηγητές που είχαμε. Και περνούν τα χρόνια και έρχεται η κούραση, τα υπαρκτά προβλήματα της πραγματικής εκπαίδευσης και προσπαθούμε να κρατήσουμε όρθιοι την ελπίδα πως αυτές οι ψυχές που έχουμε την ευθύνη τους μπορούν να βρουν τον δρόμο τους και να δώσουν φως σ’ έναν κόσμο που πάντα απειλούνταν από το σκοτάδι, μα συνεχίζει.
      Κι αλλάζουν τα πρόσωπα. Μαθητές φεύγουν, μαθητές έρχονται. Οι πρώτοι αποχαιρετισμοί ήταν πιο δύσκολοι. Μετά, σιγά σιγά η λύπη μετουσιώθηκε σε χαρά από τις σχέσεις που κράτησαν με μαθητές που έφυγαν και τράβηξαν τον δρόμο της ενηλικίωσης, της δημιουργίας. Δύσκολα στην αρχή μα με μαθηματική ακρίβεια, νέα πρόσωπα φωτίζουν τις τάξεις, νέες απορίες, ιδέες, αμφισβητήσεις αρθρώνονται και η ισορροπία αντικαθιστά την πρώτη αμηχανία της αλλαγής.
       Κι έρχεται η πρώτη σχολική γιορτή, της 28ης, κι έρχονται τα αποδημητικά πουλιά, είτε για να παραλάβουν τους επαίνους τους είτε γιατί πεθύμησαν μια κάποια φωλιά που υπήρξε γι’ αυτά το σχολειό τους. Και νιώθω πως η αλυσίδα μεγαλώνει. Η αλυσίδα που ενώνει τη μια γενιά με την άλλη, των παιδιών μα και τη δική μας και των δασκάλων μας.
      Και νιώθουμε σαν πνευματικοί γονείς και παίρνουμε κουράγιο πως αξίζει, λέει, η δουλειά που κάνουμε. Και καμαρώνουμε. Και γυρίζουμε πίσω στον χρόνο, τότε που διαλέξαμε  νά ‘χουμε να κάνουμε με εφήβους, με αποχαιρετισμούς και με ελπίδα. Και συνεχίζουμε.
        Στο καλό και καλωσορίσατε!                                                             

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΣΑ ΖΩΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕΣΑ ΣΕ 40 ΧΡΟΝΙΑ

Αναδημοσίευση από news247 Σεπτέμβριος 30 2014 19:31

  Η δράση του ανθρώπου επέφερε μέσα σε 40 χρόνια την εξαφάνιση περισσότερων από τα μισά άγρια ζώα του πλανήτη: αυτή η ζοφερή διαπίστωση αποτελεί το κεντρικό σημείο της έκθεσης "Ζωντανός Πλανήτης 2014" της μη κυβερνητικής οργάνωσης WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), η οποία αποτελεί την πιο πρόσφατη αναφορά για την κατάσταση του πλανήτη.

"Οι διάφορες μορφές της ζωής είναι ταυτόχρονα η μήτρα των οικοσυστημάτων που επιτρέπει τη ζωή στη Γη και το βαρόμετρο αυτού που κάνουμε να ζει ο πλανήτης μας", γράφει ο γενικός διευθυντής του WWF Μάρκο Λαμπερτίνι.

  "Και αδιαφορώντας για την τύχη τους, τρέχουμε προς το χαμό μας", προειδοποιεί.

Από το 1970 ως το 2010, ο Δείκτης Ζωντανός Πλανήτης --που μετρά την εξέλιξη 10.380 πληθυσμών 3.038 ειδών θηλαστικών, πτηνών, ερπετών, αμφιβίων και ψαριών-- σημείωσε πτώση κατά 52%.

Και "αυτή η βαριά τάση δεν δίνει καμιά ένδειξη επιβράδυνσης", σύμφωνα με τη 10η έκδοση της έκθεσης, κατά την οποία είναι ακόμη δυνατό να δράσουμε για να ανατρέψουμε αυτή τη μείωση και να συνδυάσουμε ανάπτυξη και διαφύλαξη του περιβάλλοντος.

[...]

  Η ανακοινωθείσα μείωση κατά 52% είναι πολύ πιο έντονη απ' ό,τι στις προηγούμενες εκθέσεις εξαιτίας αλλαγών στον τρόπο υπολογισμού οι οποίες προτείνουν μια πιο πιστή απεικόνιση της παγκόσμιας κατανομής των ειδών των σπονδυλωτών, διευκρινίζει η μη κυβερνητική οργάνωση που ειδικεύεται στην προστασία ειδών που κινδυνεύουν.

Στην τελευταία από τις διετείς αυτές εκθέσεις της, η οποία χρονολογείται από το 2012, το WWF ανέφερε μια μείωση κατά 28% των άγριων ειδών από το 1970 ως το 2008. Ο δείκτης δεν κάλυπτε τότε παρά 2.699 είδη.

  Οι αιτίες αυτής της μείωσης: η απώλεια και η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων (εξαιτίας της γεωργίας, της δημιουργίας πόλεων, της αποδάσωσης, της άρδευσης, των υδροηλεκτρικών φραγμάτων...), το κυνήγι και η υπεραλιεία και η κλιματική αλλαγή. Έτσι, πολυάριθμα ψάρια και ζώα των παραλίων έχουν εξαφανισθεί από το Κουρόνγκ, μια ζώνη της νότιας Αυστραλίας όπου η άντληση υδάτων για άρδευση έχει αυξήσει την αλμυρότητα.

[...]

  Η ανθρωπότητα υπερεκμεταλλεύεται τη Γη, καταναλώνει περισσότερους φυσικούς πόρους απ' όσους μπορεί να αποκαταστήσει ο πλανήτης: καταναλώνει περισσότερα ψάρια απ' όσα γεννώνται, εκπέμπει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απ' όσο μπορούν να απορροφήσουν τα δάση και οι ωκεανοί...

  "Σήμερα χρειαζόμαστε τη δημιουργική δυνατότητα μιάμισης Γης για να έχουμε στη διάθεσή μας τις οικολογικές υπηρεσίες που απολαμβάνουμε κάθε χρόνο", υπενθυμίζει το WWF.

Και η "βιο-ικανότητα", δηλαδή η διαθέσιμη επιφάνεια για να εξαφαλισθούν αυτά τα αγαθά και οι υπηρεσίες, δεν σταματάει να συρρικνώνεται με την παγκόσμια δημογραφική έκρηξη.

Από το 1961 ως το 2010, ο πληθυσμός αυξήθηκε από 3,1 σε σχεδόν 7 δισεκ. κατοίκους και η διαθέσιμη κατά κεφαλήν βιο-ικανότητα από 32 σε 17 στρέμματα παγκοσμίως.

"Καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός πρόκειται να φθάσει τα 9,6 δισεκ. κατοίκους το 2050 και τα 11 δισεκ. το 2100, η διαθέσιμη βιο-ικανότητα για καθέναν από εμάς θα συνεχίσει να μειώνεται (...) μέσα σ' ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση των εδαφών, την έλλειψη γλυκού νερού και την άνοδο του κόστους της ενέργειας".

Ποιός φταίει; Οι πλουσιότερες χώρες είναι συνολικά αυτές των οποίων το οικολογικό αποτύπωμα ανά κάτοικο είναι το πιο υψηλό.

Το 2010 το Κουβέιτ ερχόταν επικεφαλής και ακολουθούσαν το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Δανία, το Βέλγιο, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο, η Σιγκαπούρη, οι ΗΠΑ, το Μπαχρέιν και η Σουηδία. Η Γαλλία βρισκόταν στην 23η θέση και στην προτελευταία θέση ήταν η Κίνα, η οποία κατέχει ωστόσο την πρώτη θέση για το συνολικό αποτύπωμά της, μπροστά από τις ΗΠΑ και την Ινδία.

"Η χρήση των φυσικών πόρων και των οικολογικών υπηρεσιών των χωρών με υψηλά εισοδήματα είναι πέντε φορές πιο αυξημένη κατά κεφαλήν απ' ό,τι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα" και συνεπώς για να διατηρήσουν το βιοτικό επίπεδό τους, οι πλούσιες χώρες καταφεύγουν ευρέως στην βιο-ικανότητα άλλων.

Αν ζούσαμε όλοι όπως ζουν οι πολίτες του Κατάρ, θα χρειαζόμασταν 4,8 πλανήτες -- 3,9 αν ήμασταν όλοι Αμερικανοί και 1,4 αν ήμασταν όλοι Νοτιοαφρικανοί.

Γιατί να κρίνεται αναγκαία η τέχνη, άραγε;

  της Ειρήνης Δόξα-Λαμπρινοπούλου, Μαθήτριας της Β' Τάξης
 Κανείς θα μπορούσε να εικάσει πως η πλάση του ανθρώπου είναι ένα καλλιτέχνημα του οποίου τεχνίτης, δηλαδή δημιουργός, είναι ο Θεός. Συνεπώς, η τέχνη δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά κάτι που αριθμεί χρόνια αντίστοιχα με εκείνα της ανθρώπινης ύπαρξης.  Ωστόσο, για αρκετούς λόγους δε μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό από τον οποιονδήποτε τι ονομάζεται τέχνη, τι καθιστά κάτι έργο τέχνης και –προπάντων- το πώς ένα ποίημα, ένα γλυπτό, ένα τραγούδι ή μία ταινία, όπως και πολλά άλλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, μπορούν να επιδράσουν στη ψυχοσύνθεση του ατόμου. Πολλοί επέρριψαν ευθύνες για το γεγονός αυτό, δηλαδή για το ότι δεν είναι σαφές πια τι είναι τέχνη, στο ότι αυτή κατακλύζει, πλέον, τον ανθρώπινο βίο. Μήπως, όμως, η πραγματική αιτία πηγάζει από το γεγονός πως δεν μαθαίνουμε να εκτιμάμε το ωραίο; Πως δε το διδασκόμαστε; Μήπως και το σύγχρονο σχολείο ευθύνεται εν μέρει για το πρόβλημα αυτό;

  Πριν αναλύσω εκτενέστερα την πηγή του προβλήματος, θα ήθελα να παραθέσω πρωτίστως τα θετικά που αποκομίζει κανείς από την τέχνη στο σύνολό της. Κατ’αρχάς, ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην τέχνη πιθανότατα υστερεί ηθικής αρτιότητας. Μέσω της τέχνης αντιλαμβάνεται τι είναι καλαίσθητο και τι όχι, με αποτέλεσμα να διαμορφώνει προσωπική άποψη και παράλληλα να διαπλάθει ηθικό χαρακτήρα. Επίσης, χάρη σε αυτή η φαντασία εξάπτεται και εξωτερικεύονται οι κλίσεις και τα ταλέντα του καθενός. Επιπλέον, ενώ ο δημιουργός είναι άλλος, εκείνος που απολαμβάνει είναι ο δέκτης (ο τηλεθεατής, ο αναγνώστης ή ακόμη και ο παρατηρητής), καθώς με ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του, να αναπολήσει καλές στιγμές, να συγκινηθεί ή έστω να βρει ένα προσωρινό καταφύγιο από τα προβλήματα της καθημερινότητας.

  Εκτός των άλλων, η τέχνη είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα πανανθρώπινου κώδικα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα δε διαφέρουν από λαό σε λαό ή από εθνότητα σε εθνότητα, αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το γεγονός αυτό, το στοιχείο δηλαδή που κάνει τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό και μοναδικό, πιθανότατα να αποτέλεσε και την αιτία που υπήρξαν τόσες τεχνοτροπίες και τόσα καλλιτεχνικά ρεύματα. Παρά ταύτα, το ουσιώδες είναι το ότι όλοι ενοποιούνται κάτω από την τέχνη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία οικουμενική συνείδηση, να γίνεται ο πολιτισμός των άλλων λαών γνωστός σε κατοίκους διαφορετικών χωρών σα να ήταν ο δικός τους. Συν τοις άλλοις, παρότι ουκ ολίγα είναι τα παραδείγματα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν την οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είτε για να προπαγανδίσουν είτε για να εντυπωσιάσουν, κανείς θα μπορούσε να «αφυπνιστεί» και να παραδειγματιστεί και από σύγχρονους και από παλαιότερους καλλιτέχνες, αφού μέσω των έργων τους διατυπώνονται αρκετές φορές στερήσεις και κακουχίες που έχουν βιώσει, μιας και ως γνωστόν η τέχνη είναι καθρέφτης της πραγματικότητας.

  Ο Νίτσε αναφερόμενος στην τέχνη έκανε λόγο για κάτι που σώζει τον άνθρωπο από την αλήθεια. Ίσως η συγκεκριμένη άποψη ουσιαστικά να αναφέρεται σε έναν κόσμο υπερβατό. Κανείς θα μπορούσε να αποκαλέσει και τον συγκεκριμένο λογισμό ουτοπικό. Δικαίως, ίσως. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει το εξής: είναι λογικό για τους οποιουσδήποτε λόγους, συμπεριλαμβανομένου και τους ουτοπικούς, να υποβιβάζεται η τέχνη; Ανεξαρτήτως των απόψεων και των απαντήσεων, ας δούμε τον τρόπο αντιμετώπισης του φαινομένου αυτού από τον θεσμό του σχολείου.

  Πρώτον, το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, επικροτώντας τα πρακτικά μαθήματα, υποβιβάζει τις ανθρωπιστικές επιστήμες στις οποίες θα μπορούσε να ενταχθεί οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Η εκπαιδευτική νοοτροπία αυτή έχει ως στόχο την απομάκρυνση των μαθητών από τα θεωρητικά μαθήματα και την προσάρτησή τους στα πρακτικά, επειδή η επικρατούσα αντίληψη υποστηρίζει πως τα πρωτοαναφερθέντα μαθήματα, με τη φιλοσοφία και το θέατρο να πρωτοστατούν, είναι δευτερευούσης σημασίας. Όμως, ένας μαθητής στον οποίον πότε δεν τέθηκαν τα βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα («Γιατί γεννήθηκα;»,«Τι είναι ο θάνατος;»), πώς θα μπορέσει αύριο να αναρωτηθεί για το τι είναι καλό για τη χώρα του; Πώς θα μπορέσει να ψηφίσει με γνώμονα το σωστό και το λάθος, εάν ποτέ δεν δόθηκαν απαντήσεις στα ερωτήματα του περί ηθικής;

  Άξιος αναφοράς, συν τοις άλλοις, είναι ο παράγοντας που σχετίζεται με την έλλειψη υποδομών και κατάλληλου εκπαιδευτικού δυναμικού, με αποτέλεσμα ένας έφηβος που αν και έχει καλλιτεχνική κλίση να μη μπορεί να την εκφράσει. Η κρατική μέριμνα σε ό,τι σχετίζεται με τον καλλιτεχνικό χώρο, αν και όχι μηδαμινή, είναι ανοργάνωτη, με αποτέλεσμα να καταντάει ανούσια. Κανείς δεν αρνείται ότι οργανώνονται εκδρομές στα πλαίσια εκπαιδευτικών προγραμμάτων στη διάρκεια ενός σχολικού έτους, όμως, οι μαθητές ενδιαφέρονται πραγματικά ή απλά χαίρονται γιατί θα χάσουν το μάθημα; Και αν συμβαίνει το πρώτο, μπορεί κανείς να επικρίνει τους καθηγητές; Όχι, καθώς οι προθέσεις τους είναι οι καλύτερες… αν και η πολιτεία φαίνεται να μην τους στηρίζει όσο θα έπρεπε. Μία λύση για άμεση επανασύνδεση του δεσμού μεταξύ μαθητών και τέχνης θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταξη του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης σε όλα τα σχολικά έτη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

   Εν κατακλείδι, η τέχνη βρίσκεται παντού: στον τρόπο ομιλίας μας, στο ντύσιμό μας, στις ασκήσεις μας, σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, ακόμη και σε ένα γραπτό μήνυμα.  Ωστόσο, επειδή δε παρουσιάζεται πάντα αυτούσια, αλλά σχεδόν κάθε φορά με άλλη μορφή, όλοι μας πρέπει να συλλογιζόμαστε: «Τι είναι τέχνη για ‘μένα και σε τι με ωφελεί;». Καλό και άξιο συμβουλής είναι ο σεβασμός στην τέχνη και σε οποιοδήποτε δημιούργημά της, η παροχή χώρου και χρόνου στη ζωή μας για αυτή, αλλά και στα σχολεία μας, και σε θεωρητικά και σε πρακτικά μαθήματα. Ωστόσο αναγκαία είναι η ύπαρξη προσωπικής κρίσης, γιατί κανείς δε μπορεί να επιβάλει σε κάποιον να του αρέσει κάτι, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε μαθημάτων ή σεμιναρίων περί αισθητικής της τέχνης, γιατί υπάρχει αυτό που λέγεται «προσωπική γνώμη».

Το πείραμα του Negroponte

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία
Το πείραμα του Negroponte: αναλφάβητα 5χρονα παιδιά χακάρουν το android
Υπεύθυνος: Ελένη Καρατζά

Ο ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος στον τομέα του σχεδιασμού των βοηθητικών υπολογιστών Nicolas Negroponte είναι γνωστός για την ίδρυση και τη διεύθυνση του MIT Media Lab, το οποίο βοήθησε στην επανάσταση των πολυμέσων και στεγάζει σήμερα περισσότερους από 500 ερευνητές και προσωπικό.
Επίσης είναι ένας Επενδυτής - Άγγελος (Angel Investor) o οποίος έχει χρηματοδοτήσει πάνω από 40 ξεκινήματα νέων ιδεών, κι έχει υπηρετήσει στα διοικητικά συμβούλια πολλών μεγάλων εταιρειών.

 Η One Laptop Per Child, "Ένα laptop για κάθε παιδί", ανήκει στον ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ, Νicholas Negroponte και η αποστολή της είναι να ενδυναμώσει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου μέσα από την εκπαίδευση.
Στόχος της είναι να παρέχει σε κάθε παιδί ένα στιβαρό, χαμηλού κόστους, χαμηλής ισχύος, συνδεδεμένο laptop. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σχεδιάσει το υλικό, το περιεχόμενο και το λογισμικό για τη συνεργάσιμη, χαρούμενη, και αυτεξούσια μάθηση. Με την πρόσβαση σ' αυτού του είδους τα εργαλεία, τα παιδιά μπορούν να δραστηριοποιούνται ως προς τη μόρφωσή τους, να μάθουν, να μοιράζονται και να δημιουργούν από κοινού, χωρίς καν τη βοήθεια ή υπόδειξη κάποιου δασκάλου. Συνδέονται μεταξύ τους, για τον κόσμο αυτό και για ένα λαμπρότερο μέλλον.
Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι της OLPC έκαναν ένα τρομερά ενδιαφέρον πείραμα το 2012:
Έψαξαν να βρουν τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό, (είναι δυστυχώς η Αιθιοπία) και έριξαν σε ένα απομακρυσμένο φτωχό χωριό 50 μίλια μακριά από την Αντίς Αμπέμπα δέκα κλειστά κουτιά χωρίς οδηγίες, που περιείχαν δέκα φορτισμένους φορητούς υπολογιστές (tablets). Τα κουτιά περιείχαν και δέκα ηλιακούς φορτιστές.
Υπάρχουν σημαντικές εκπαιδευτικές προκλήσεις στην Αιθιοπία. Αν και η "Εκπαίδευση για Όλους", (EFA), έχει προσπαθήσει να παγκοσμιοποιήσει την πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τα σημερινά εθνικά στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 60% των παιδιών φοιτούν, με αναλογία δασκάλου/μαθητή, 1/72. Σήμερα η Αιθιοπία χρησιμοποιεί το μοντέλο διδασκαλίας, όπου η αποστήθιση και η υποταγή των μαθητών έχουν προτεραιότητα. Η βελτίωση της ποιότητας στην εκπαίδευση είναι ένας σημαντικός στόχος που θα μπορούσε να εξαρτάται από την παιδαγωγική προσέγγιση και δομή του προγράμματος σπουδών.
Υπάρχει επίσης μια ευρεία έλλειψη πρόσβασης σε πόρους (συμπεριλαμβανομένων των σχολικών εγχειριδίων και του εξωσχολικού εκπαιδευτικού υλικού).
Να σημειώσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν έχει φυσικά ρεύμα, οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ τίποτε ηλεκτρονικό ή ηλεκτρικό κι ακόμα περισσότερο, τα παιδιά, ελλείψει σχολείου δεν γνωρίζουν καν την έννοια του γραπτού λόγου ή των γραμμάτων.
Οι συσκευές, διέθεταν ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και οι ερευνητές συνέλεγαν τις πληροφορίες μία φορά την εβδομάδα χωρίς να επεμβαίνουν ή να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εκπληκτικά. Ήταν εκθαμβωτικά.
Όπως λέει ο ίδιος ο κ. Νεγροπόντε, εφόσον τους έριξαν δέκα πακέτα χωρίς καμιά οδηγία και καμιά βοήθεια ώστε να κατανοήσουν τι είναι αυτά και σε τι χρησιμεύουν, στην αρχή πίστευαν ότι τα παιδιά θα έπαιζαν με τα κουτιά μόνο.
Όμως η περιέργεια τα ώθησε να τα ανοίξουν και μέσα σε 4 λεπτά, ένας πιτσιρικάς είχε βρει το κουμπί on/off και έθεσε ένα σε λειτουργία χωρίς να έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοιο κουμπί. Αμέσως το έδειξε και στους άλλους. Μέσα σε πέντε μέρες το κάθε παιδί από αυτά που δεν είχαν ποτέ τους προηγούμενη επαφή με τίποτα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό, χρησιμοποιούσε κοντά στις 50 εφαρμογές του Android!
Σε δύο εβδομάδες τα νήπια που δεν είχαν ξαναδεί γραπτή λέξη στη ζωή τους, τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο και μάλιστα τη δίδαξαν και σε κάποιους μεγάλους.
Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν όμως εδώ: μέσα σε 5 μήνες χρήσης των ταμπλετών, οι πιτσιρικάδες είχαν καταφέρει να χακάρουν το σύστημα Android!
Κάποιος νεαρός αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κάμερας (την οποία είχαν απενεργοποιήσει από τα εργαστήρια γιατί δεν πίστευαν ότι θα χρησιμοποιηθεί ποτέ) και μέσα από το μενού και τις εικόνες προσπαθούσε να βρει τι ήταν αυτό και σε τι χρησίμευε. Στο τέλος, έσπασε τις κλειδωμένες ρυθμίσεις τής επιφάνειας εργασίας, έθεσε σε λειτουργία την κάμερα και έδειξε και στους άλλους πώς γίνεται.
Όταν οι ερευνητές πήγαν να συλλέξουν τις πληροφορίες ανακάλυψαν ότι το κάθε παιδί είχε ξεκλειδώσει τις ρυθμίσεις, είχε προσαρμόσει την επιφάνεια εργασίας στα μέτρα του και είχε βάλει πάνω τις εκπαιδευτικές εφαρμογές που το ενδιέφεραν περισσότερο! Στο μεταξύ, είχαν βρει τον τρόπο να φορτίζουν τις ταμπλέτες τους με τους ηλιακούς φορτιστές!
Ο Νίκολας Νεγρεπόντε και η OLPC φιλοδοξούν να εφοδιάσουν με ένα ηλιακό laptop κάθε παιδί του αναπτυσσόμενου κόσμου δίνοντάς του πρόσβαση στη μάθηση. Το φιλόδοξο όραμα περιλαμβάνει πάνω από 100 εκατομμύρια υπολογιστές, έναν για κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση.
Οι φορητοί αυτοί υπολογιστές κοστίζουν περίπου 100 ευρώ ο καθένας και περιέχουν όλες τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου υπολογιστή καθώς και τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ.
Το πρόγραμμα μετά από πολλά έτη δουλειάς και προώθησης, με τη βοήθεια επενδυτών, δωρητών αλλά και πολλών εθελοντών έχει πραγματοποιηθεί και αποφέρει καρπούς, σε αρκετές χώρες και πόλεις, όπως η Μαδαγασκάρη, η Αρμενία, η Ινδία, η Αργεντινή, η Κολομβία η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Νικαράγουα, η Ρουάντα, η Αιθιοπία, η Γάζα κι η Ραμάλα, το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Περού, η Κένυα και άλλες.
Πηγή: http://www.thessalonikiartsandculture.gr/
Πηγή: http://www.e-fungus.gr/
Πηγή: http://www.ted.com/

Πως θα αλλάζατε την πόλη σας ;

  Εμπνευσμένοι από το παραπάνω βίντεο η δημοσιογραφική ομάδα του blog μπήκε στον ευχάριστο για αυτήν κόπο να ρωτήσει μαθητές και καθηγητές από το σχολείο πως θα άλλαζαν την πόλη τους.
Φαίνεται λοιπόν πως η πλειονότητα πιστεύει ότι πιο πολύ πράσινο μέσα στην πόλη είναι κάτι το αναγκαίο, ενώ μια άλλη άποψη θέλει τα κτήρια να ξεφύγουν και αυτά από τα μονότονα -καθιερωμένα- χρώματα και η πόλη να γίνει "πολύχρωμη".
  Δεν ήταν λίγοι αυτοί που μας είπαν ότι θα ήταν προτιμότερο οι δρόμοι να είναι φαρδύτεροι και πως θα τους άρεσε να υπάρχουν ποδηλατόδρομοι.
  Η καθαριότητα δείχνει να ενδιαφέρει τους νέους και γιαυτό κάποιοι είπαν πως χρειάζονται πιο πολλοί κάδοι και λιγότερα σκουπίδια.
  Τα παραπάνω αποτελούν αυτά που ακούστηκαν πιο πολύ. Ωστόσο, ακούστηκαν και άλλες σκέψεις όπως αυτή που μιλάει για καλύτερα ΜΜΜ, για περισσότερους χώρους άθλησης και χώρους για ανοιχτές συναυλίες.

Γράψτε μας στα σχόλια και τις δικές σας ιδέες για το πως θα αλλάζατε την πόλη σας.

Ἂν δὲν ὑπάρχει ἔρωτας δὲν ὑπάρχει ἐκπαίδευση

του Κορνήλιου Καστοριάδη

Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση! Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη - και στο πανεπιστήμιο ακόμη - τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει. Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα ‘χαρτί’ και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922 – Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής.

O ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

του Παναγιώτη Πούγγουρα, Μαθητή της Β'Λυκείου
  Ίσως να έχει χαθεί το νόημα σήμερα, σχετικά με τον ρόλο που θα'πρεπε να χαρακτηρίζει τους εκπαιδευτικούς. Πολύ καλοί γνώστες φιλολογίας, μαθηματικών και φυσικής διδάσκουν τους νέους της χώρας στα γυμνάσια και λύκεια. Αρκεί ωστόσο αυτή η γνώση ή χρειάζεται και κάτι παραπάνω; Μήπως ο ρόλος του καθηγητή, χρειάζεται και μία άλλου είδους εκπαίδευση;

    Είναι αυτονόητο πως οι εκπαιδευτικοί, κατά τη διάρκεια της εργασιακής τους ζωής, εκτός από την μεταφορά γνώσεων, αναπόφευκτα επηρεάζουν τη ζωή και τη συμπεριφορά  χιλιάδων νέων. Θέλοντας και μη, ο παιδαγωγός επιδρά πάνω στα πρότυπα συμπεριφοράς των νέων, επομένως δεν αρκεί η άρτια γνώση της επιστήμης, αλλά απαιτείται μεταδοτικότητα και καλή γνώση παιδαγωγικών μεθόδων. Κάτι που, ακόμη και σήμερα, διδάσκεται ελλιπέστατα στα Πανεπιστήμια.

     Το πλήθος των εκπαιδευτικών προέρχεται από τις λεγόμενες καθηγητικές σχολές, όπως για παράδειγμα σχολή φιλολογίας, ιστορίας -αρχαιολογίας, το φυσικό, το χημικό και άλλες παρόμοιες. Οι φοιτητές των συγκεκριμένων σχολών, έχουν ως δυνητική επαγγελματική αποκατάσταση, κατά κύριο λόγο, την εργασία στο χώρο της εκπαίδευσης.               

     Εκείνοι που θέλουν να γίνουν καθηγητές χημείας σε σχολείο λοιπόν, διαφοροποιούνται στο εξής γεγονός, από τους χημικούς, που θα δουλέψουν, π.χ στο χημείο του κράτους: στο γεγονός ότι θα διδαχθούν ,στο πανεπιστήμιο, περίπου τρία η τέσσερα μαθήματα επιλογής, που θα τους παρέχουν κάποιες γνώσεις για την εκπαίδευση, ωστόσο αμελητέες. Και επίσης, κατόπιν αυτού, εξετάζονται στον διαγωνισμό Α.Σ.Ε.Π, ο οποίος από τη μία πλευρά, στο μεγαλύτερό του μέρος, εξετάζει ξανά γνώσεις χημείας, ενώ από την άλλη θέτει προς απάντηση κάποιες παιδαγωγικού τύπου ερωτήσεις -όχι ιδιαίτερα μεγάλης δυσκολίας για κάποιον που χρησιμοποιεί, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τη λογική του- σχετικές με το πλάνο ενός μαθήματος, την αντιμετώπιση διαφόρων συμπεριφορών στην τάξη και κάποια άλλα παρεμφερή.

    Είναι λοιπόν εύκολα κατανοητό, πως το σύστημα δε μεριμνά ώστε οι καθηγητές να καταρτιστούν παιδαγωγικά. Παρά ταύτα βέβαια, συγκεκριμένοι καθηγητές, οι οποίοι ενδιαφέρονται από μόνοι τους γι'αυτό, το καταφέρνουν με εναλλακτικούς τρόπους. Στην πλειοψηφία τους όμως, δεν περνούν από παιδαγωγική εκπαίδευση. Δεν βοηθούνται και οι ίδιοι, από την υφιστάμενη οργάνωση της εκπαίδευσης, ώστε να κατανοήσουν και να εξελίξουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο.

    Αντιθέτως, θα έπρεπε οι ενδιαφερόμενοι για εκπαιδευτικοί να περνούν από ειδικές μεταπτυχιακές σπουδές παιδαγωγικής εκπαίδευσης, ή και ακόμη, ήδη από την σχολή τους, να παίρνουν κατεύθυνση παιδαγωγικής και να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους μαθήματα.

     Αφήνουμε τα κριτήρια εισόδου ενός εκπαιδευτικού και περνάμε στην αξιολόγησή του, η οποία είναι ένα αρκετά περίπλοκο ζήτημα. Είναι διαπιστωμένο πως οι εκπαιδευτικοί , εδώ και τριάντα και παραπάνω χρόνια, δεν έχουν αξιολογηθεί ή κάποιοι από αυτούς έχουν αξιολογηθεί λίγες φορές. Πώς είναι δυνατόν να μην αξιολογούνται οι παιδαγωγοί της χώρας; Πώς είναι δυνατό να μην αξιολογούνται και να μην ελέγχονται οι άνθρωποι που δημιουργούν το μέλλον της χώρας; Είναι βέβαια και βασική προϋπόθεση για την αξιολόγηση τους, η σωστή εκπαίδευση αυτών. Διότι είναι κατανοητό πώς όταν δε δίνεις τα αναγκαία εφόδια σε κάποιον, είναι οξύμωρο και αντιφατικό, ύστερα, να τον αξιολογείς με βάση αυτά.

   Θα μας απαντούσε ίσως εδώ κάποιος αρμόδιος, πως οι εκπαιδευτικοί είναι ήδη παιδαγωγικά επαρκείς και καταρτισμένοι κατά την είσοδό τους στην εκπαίδευση, αλλιώς δεν θα έμπαιναν. Ας υποθέσουμε, τέλος πάντων, πως όντως είναι καταρτισμένοι κατά την είσοδό τους. Ποιος όμως μας εγγυάται πως ο συγκεκριμένος καθηγητής, αφού εντάχθηκε στην εκπαίδευση, δεν αποδίδει ανεπαρκώς στη δουλειά του συστηματικά; ή χρησιμοποιεί λάθος παιδαγωγικές μεθόδους; ή ανακάλυψε πως δεν του ταιριάζει η συγκεκριμένη δουλειά; ή χίλια δυό άλλα που να τον μετατρέπουν σε μη επαρκή.

     Βέβαια, έτσι αναδύεται στην επιφάνεια, η έλλειψη τρόπων αξιολόγησης και οι δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο υπάρχουν κάποιοι δυνατοί τρόποι που θα την καθιστούσαν εφικτή. Λόγου χάριν, θα μπορούσε να λαμβάνεται υπ'όψιν, το σύνολο των κρίσεων των μαθητών προς κάποιον καθηγητή, των συναδέλφων του, του διευθυντή, ακόμη και η συνολική απόδοση των μαθητών κατά μέσο όρο. Τυχόν προγράμματα που πραγματοποιούν οι καθηγητές, ύστερα από το πέρας του μαθήματος, θα ήταν εύλογο να μετρούν, για να ελεγχθεί κατά πόσο έχουν πραγματική διάθεση για δουλειά. Επίσης, θα ήταν δυνατό, να παρευρίσκονται κάποιοι σύμβουλοι σε διδακτικές ώρες, κατά τη διάρκεια της ημέρας, για να αξιολογούν το γενικότερο πλαίσιο μαθήματος. Επιπλέον, είναι επιτακτική ανάγκη για τους εκπαιδευτικούς, να επιμορφώνονται καθ'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους και να περνούν από τακτά ψυχολογικά τεστ. Και τέλος -γιατί όχι- η υιοθέτηση κάποιον ξένων δοκιμασμένων προτύπων από άλλες χώρες.

    Κάτι που θα ήθελα να τονίσω, είναι το γεγονός, ότι η αξιολόγηση δεν θα έπρεπε να έχει αρνητικό χαρακτήρα και μια έννοια φόβου, τα οποία έχει σήμερα. Η αξιολόγηση θα έπρεπε να έχει εξελικτικό χαρακτήρα και να αποτελεί μέσο βοήθειας για τους εκπαιδευτικούς. Οι ευσυνείδητοι επαγγελματίες επιθυμούν την αξιολόγηση! Πρώτον και κυριότερον, για να διορθώσουν τυχόν λάθη στις μεθόδους τους και δεύτερον για να αναγνωριστεί η δουλειά που κάνουν.

      Για ποιο λόγο να γίνει όμως όλο αυτό; Γιατί να μπούμε όλοι σε μια τέτοια διαδικασία;

      Διότι σε περίπτωση που η συνολική αξιολόγηση ενός εκπαιδευτικού δείξει πως δεν είναι επαρκής για τη δουλειά που κάνει, και δεν παρουσιάσει σημάδια βελτίωσης μετά από την αξιολόγηση, θα πρέπει, άραγε, η σχολική κοινότητα και κατ'επέκταση ολόκληρη η κοινωνία, να επιβαρύνεται από τις λάθος εργασιακές επιλογές του; Ας σκεφτούμε σαν παράδειγμα, πως κανείς ευϋπόληπτος εργοδότης, δε θα απασχολούσε έναν υπάλληλο που δεν πληρεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Από πού κι ως πού λοιπόν να κατοχυρώνει τη θέση του ένας εκπαιδευτικός για τριάντα χρόνια και πάνω, χωρίς να αξιολογείται ως επαρκής ή μη; Πώς αφήνουμε το αγαθό της παιδείας να υποβαθμίζεται λόγω τυχόν αδυναμιών που διακατέχουν τους παρόχους του;

   Συμβαίνει λοιπόν το εξής παράδοξο και ίσως τρομακτικό για κάποιους. Εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, η αποδοτικότητα των εκπαιδευτικών επαφίεται μόνο στην επαγγελματική τους ευθιξία.  Αυτό συνεπάγεται λοιπόν, ότι οι καθηγητές, μπορεί μεν να παρέχουν γνώσεις και πληροφορίες στους νέους, ωστόσο υπάρχει πρόβλημα στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, της συμπεριφοράς και στην παίδευσή τους. Και όπως είναι αντιληπτό, η εκπαίδευση είναι ένας απο τους κύριους φορείς διάπλασης της προσωπικότητας. Τα προβήματα στη συμπεριφορά των νέων είναι φανερά καθώς βλέπουμε τους νέους να έχουν ολοένα και περισσότερη επιθετικότητα, να έχουν ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα αγωγής κ΄ συμπεριφοράς. Τους βλέπουμε επίσης, να παρεκκλίνουν από σημαντικά κομμάτια της ζωής, και να αφιερώνουν το χρόνο τους σε "ασήμαντα", και να είναι εν τέλει, ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι, στην πλειοψηφία τους.

   Δε μπορούμε να κρίνουμε απόλυτα την εκπαίδευση στο σύνολό της (καθηγητές, υποδομές, τρόποι διδασκαλίας), ως κακή, μέτρια ή καλή. Μπορούμε όμως, να αναγνωρίσουμε το γεγονός, ότι υπάρχουν πολύ μεγάλα περιθώρια βελτίωσής της. Σίγουρα έχουν μερίδιο ευθύνης οι εκπαιδευτικοί, ως πάροχοι της εκπαίδευσης και υπεύθυνοι για τα αποτελέσματα της δουλειάς τους, αλλά παρ'όλα αυτά, η καλύτερη λειτουργία της εκπαίδευσης, θα έχει ως βάση την "ανακαίνιση" του γενικότερου εκπαιδευτικού συστήματος.

ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ

της Ειρήνης Δόξα-Λαμπρινοπούλου, Μαθήτρια της Β' Τάξης
Παρατηρώντας συγγενείς μου μεγαλύτερης ηλικίας, η γιαγιά εξαιρείται, μόνο ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ: «Ήταν, όντως, κι αυτοί κάποτε παιδιά;».  Οι κινήσεις τους, ο τρόπος ομιλίας τους, το λεξιλόγιό τους, οι ξεπερασμένες, εν μέρει, αντιλήψεις τους  και προπάντων οι «ψευτοπροχωρημένες» ιδέες τους κάνουν εμφανείς τις διαφορές μεταξύ χθεσινής και σημερινής γενιάς. Ωστόσο, το χάσμα γενεών δεν έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια, υπήρχε ήδη από την αρχαιότητα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από την κωμωδία του Αριστοφάνη Νεφέλες, στην οποία περιγράφεται με παραστατικότητα η σύγκρουση ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατέρα και τον επιπόλαιο γιό.

  Αμφότερες οι πλευρές, γονείς-παιδιά, αλλά και άλλες ομάδες που συχνά δημιουργούνται, όπως αυτή των  καθηγητών- μαθητών, αλληλοκατηγορούνται, προκειμένου να δικαιολογηθούν οι ίδιοι. Από την μία, οι νεότεροι αποδίδουν στους μεγαλύτερους ευθύνες για υποκρισία, τυπικότητα, κάλπικη ευγένεια και θεοποίηση των υλικών αγαθών και του χρήματος. Από την άλλη, οι μεγαλύτερης ηλικίας επικρίνουν τους εφήβους για τα ακριβώς αντίθετα, δηλαδή για αυθάδεια, ανευθυνότητα και αδιαφορία.

  Αφενός, τα παιδιά υποστηρίζουν, δικαίως, κατά την άποψή μου, πως οι μεγάλοι θα έπρεπε να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις, έστω και τυπικές, προκειμένου να διατηρηθούν οι ισορροπίες των σχέσεων. Οι γονείς, όντας πιο ώριμοι και έχοντας περάσει από αυτό το στάδιο ζωής, οφείλουν να μην επιπλήττουν κάθε κίνηση και ενέργεια των νεότερων μελών της οικογένειας και να μην προβάλλουν τους φόβους τους με τρόπο τέτοιο που θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη –μετέπειτα- ζωή τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι η πρώτη εικοσαετία της ζωής ενός ανθρώπου είναι καθοριστικής σημασίας, διότι το άτομο, μέσα από καθημερινές εμπειρίες και ερεθίσματα, ανακαλύπτει τον προσανατολισμό του, βρίσκει τα ενδιαφέροντά του και, κυρίως, διαμορφώνει τον χαρακτήρα του. Για τον λόγο αυτό οι γονείς πρέπει να παραχωρούν στους νεότερους περισσότερη ελευθερία, προκειμένου να μην γίνουν πανομοιότυπα αντίγραφα των προγενέστερων, αλλά να εξελιχθούν μαθαίνοντας από τα λάθη τους, δηλαδή όπως λέει και το γνωστό γνωμικό «το πάθημα να γίνει μάθημα».

  Αφετέρου, και τα παιδιά θα έπρεπε να δείχνουν κατανόηση στην στάση των γονιών τους, διότι τα προβλήματα που εκείνοι καθημερινά αντιμετωπίζουν είναι σαφώς περισσότερα και δυσκολότερα. Δεν είναι το παιδί αυτό που πρέπει να εργαστεί σκληρά για να παρέχει τα απαραίτητα στην οικογένεια και επιπλέον να τρέχει σε τράπεζες, στην εφορία, στο σχολείο να ενημερωθεί για την πρόοδο του γιου/της κόρης, να έχει έτοιμο φαγητό και να μπορεί να δώσει χαρτζιλίκι όποια ώρα και στιγμή. Ωστόσο, ούτε ο γονιός είναι εκείνος που έχει να αντιμετωπίσει μια κρίση ιδεών, μία κατάρρευση του παραμυθένιου κάστρου στο οποίου ζούσε όλη του την ζωή μέχρι που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον έξω κόσμο. Όχι, αυτό πρέπει να το κάνει το παιδί, ο έφηβος, ο νέος, ο αυριανός πολίτης. Το κύριο χρέος των γονιών είναι η πολύπλευρη και ουσιαστική παροχή παιδείας η οποία συμβάλλει με τρόπο καθοριστικό στη διάπλαση της προσωπικότητας των απογόνων τους.

  Ολοκληρώνοντας, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι  πίσω από οποιαδήποτε ένταση, βρισιά, διαμάχη, τσακωμό και μικροδιαφωνία κρύβεται η πραγματική και ειλικρινής αγάπης μεταξύ προγενέστερων και μεταγενέστερων. Δεν είναι κατακριτέο, αλλά, αντίθετα, απολύτως φυσιολογικό, ότι οι μεν μεγάλωσαν με τα συγκεκριμένα πρότυπα, ενώ οι δε με κάποια άλλα. Είναι, παρόλα αυτά, ηθική υποχρέωση και των δύο πλευρών να μην καταπατούν τα πιστεύω, τις ιδέες, τις αξίες και τα θέλω των άλλων. Ωστόσο, υπάρχει άραγε κάπου η χρυσή τομή; Ίσως ο αλληλοσεβασμός μπορούσε να θεωρηθεί μία καλή αφετηρία!

ΝΟΜΟΙ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ Η ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ;

Μαθήτριας Β΄ Λυκείου

  Ο Τζων Λοκ ήταν ένα σημαντικό πρόσωπο της εποχής του διαφωτισμού , το οποίο με την έννοια του κοινωνικού συμβολαίου προέτρεψε την Ευρώπη να υποστηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα . Ο Άγγλος φιλόσοφος θεωρούσε ότι οι άνθρωποι σε φυσική κατάσταση δεν ήταν τόσο επιθετικοί, αλλά κυρίως κοινωνικοί, δημιουργικοί, λογικοί και σώφρονες. Ενδιαφέρονταν έτσι να συγκροτήσουν πολιτισμένες κοινωνίες. Γι' αυτό σύναπταν «κοινωνικό συμβόλαιο» με το κράτος με αμοιβαίους όρους. Αποδέχονταν να περιορίσουν την ελευθερία τους και σε αντάλλαγμα το κράτος έπρεπε να εγγυηθεί για τη διασφάλιση των φυσικών τους δικαιωμάτων: της ζωής, της ελευθερίας, της ιδιοκτησίας.

  Είναι κοινώς αποδεκτό το γεγονός ότι ο άνθρωπος για να μπορέσει να επιβιώσει μέσα στην κοινωνία και να ζει αρμονικά χωρίς να καταπατάται η δικιά του ελευθερία αλλά και η ελευθερία του συνανθρώπου του πρέπει να υπακούει σε κάποιους νόμους . Οι νόμοι είναι αυτοί που εξασφαλίζουν τις ισορροπίες μέσα σε μια κοινωνία και αυτοί οι οποίοι αποτελούν τη βάση για την αποκατάσταση της τάξης. Με άλλα λόγια είναι όπως είπε και ο Λοκ οι όροι με τους οποίους οι πολίτες παραχωρούν μερική από την ελευθερία τους στο κράτος περιμένοντας σε αντάλλαγμα τα προαναφερθέντα.

Επομένως, για να δημιουργηθεί μια κοινωνία η οποία να σέβεται και να εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολιτών θα πρέπει να στηρίζεται σε μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη - κράτους . Πιο αναλυτικά θα πρέπει και οι δύο πλευρές να τηρούν τους νόμους δηλαδή τους όρους της συμφωνίας , φυσικά μέσα από την εφαρμογή τους .

  Τι γίνεται λοιπόν όταν χαθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους-πολίτη; Μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση μπορεί άνετα να δώσει το ελληνικό κράτος αφού έχει βιώσει και συνεχίζει να βιώνει την ρήξη στη σχέση μεταξύ του Έλληνα πολίτη και του κρατικού μηχανισμού.

Παρατηρώντας την νεότερη ιστορία και φτάνοντας στο σήμερα βλέπει κανείς ότι στο ελληνικό κράτος ανέκαθεν κυριαρχεί η διαφθορά, η αδιαφορία για την πολιτική ζωή και η αναρχία. Αν κάποιος εμβαθύνει περισσότερο συνειδητοποιεί πως αν κυριαρχούν τα παραπάνω στην κοινωνικοπολιτική ζωή ενός κράτους, αρχικά το κράτος σταματά να ευημερεί καθώς ο καθένας κοιτά το συμφέρον του, αφού δεν υπάρχει η έννοια της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής, ενώ ταυτόχρονα το κράτος και οι πολίτες είναι αντίπαλοι. Επιπλέον απαξιώνονται οι ανθρώπινες αξίες, υποβαθμίζεται η ποιότητα ζωής και εξαθλιώνονται τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ πολιτών και κράτους αλλά και μεταξύ πολιτών και συμπολιτών με αποτέλεσμα η κοινωνία να αποκτηνώνεται και να ξεχνιούνται τα φυσικά δικαιώματα και οι αγώνες οι οποίοι έγιναν για να αποκτηθούν. Με αυτόν τον τρόπο, τόσο λυπηρά καταδικάζεται από τους ίδιους τους δημιουργούς του το δημοκρατικό πολίτευμα και όλοι οι θεσμοί που το συμπληρώνουν. Τέλος , αφού εξαφανιστεί κάθε τι δημοκρατικό αρχίζει γρήγορα να ξεθωριάζει και να χάνεται κάθε είδους ελευθερίας ακόμα και από άτομα που έχουν δύναμη στα χέρια τους, διότι πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο δυνατός ο οποίος θα μπορεί αυθαίρετα πλέον να κάνει ό,τι επιθυμεί , καθώς δεν θα υπάρχει νόμος να τον σταματήσει .

  Απόρροια των παραπάνω είναι ότι οι νόμοι αν και περιορίζουν το δικαίωμα του ανθρώπου στην απόλυτη ελευθερία , γεγονός που θεωρείται ως η ιδανική αρετή που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του, στην ουσία είναι αυτοί οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο προσπαθούν να την εξασφαλίσουν γι αυτόν. Αν και η σχέση ελευθερίας και νόμων μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται αντιφατική ωστόσο στο τέλος καταλήγει να θεωρείται αλληλένδετη.

  Οπότε, για να έχει ο άνθρωπος την ελευθερία του, να ζει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που ευημερεί και κατ επέκταση να γίνει και αυτός πιο ήρεμος, δημιουργικός και κοινωνικός θα πρέπει

να υπάρχει μια ισορροπία και επιμέλεια στην τήρηση των νόμων. Ταυτόχρονα όμως με αυτό θα πρέπει να χτίζεται και να προστατεύεται μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη. Έτσι ίσως πλησιάσουμε σε ατομικό επίπεδο τον άνθρωπο που περιγράφει ο Λοκ και παράλληλα σε κοινωνικό επίπεδο, ένα είδος κοινωνίας που φαντάζει στις μέρες τόσο ουτοπικό.