Εκπαιδευτική επίσκεψη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Συμμετοχή σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Μουσείου.

   Μία ξεχωριστή εκπαιδευτική επίσκεψη ανέμενε να πραγματοποιήσουν την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015 μαθητές του τμήματος Β4 του 26ου Γενικού Λυκείου Αθηνών. Η διδακτική επίσκεψη οργανώθηκε στα πλαίσια του μαθήματος της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας από τις φιλολόγους μας κα. Φράγκου Αλίκη και κα. Σφακιανάκη Μαρία και περιελάμβανε μια πρωτότυπη εκπαιδευτική δραστηριότητα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η συμμετοχή μας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Τα εκθέματα μέσα από τα δικά σου μάτια».

   Η ιδιαίτερα ηλιόλουστη μέρα μας προϊδέασε, για μία ακόμη πιο διαφωτιστική για εμάς επίσκεψη, στο επιβλητικό αυτό μουσείο που ακτινοβολεί πάντα. Αφού έφτασε και ο τελευταίος μαθητής του τμήματος  στο ραντεβού που είχαμε δώσει στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όλοι μαζί και με τη συνοδεία των καθηγητριών μας προχωρήσαμε στο εσωτερικό του μουσείου. Εκεί μας περίμεναν χαμογελαστές δύο όμορφες νεαρές κυρίες, φροντιστές-αρχαιολόγοι, οι οποίες θα μας παρουσίαζαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Αυτό που μας ζητούσαν ήταν να αποτυπώσουμε φωτογραφικά κάποιο έκθεμα της επιλογής μας, δίνοντας μία νέα μοναδική και υπογεγραμμένη ζωή στο αρχαίο δημιούργημα.  Χωριστήκαμε λοιπόν σε ομάδες και οδηγηθήκαμε σε διάδρομο του πρώτου ορόφου με εκθέματα των ύστερων κλασικών χρόνων. Εκεί κληθήκαμε να επιλέξουμε κατά βούληση ένα από αυτά τα εκθέματα, διαφορετικό η κάθε ομάδα, και, με τα tablets τα οποία μας παραχωρήθηκαν, να το φωτογραφίσουμε σύμφωνα με την έμπνευσή μας, όπως εμείς θέλουμε, εντάσσοντας και τα δικά μας πρόσωπα στο πλάνο της φωτογραφίας. Ύστερα, μας ζητήθηκε να επιλέξουμε μια απ΄ όλες τις φωτογραφίες που τραβήξαμε και να δώσουμε σε αυτήν έναν τίτλο. Απόλυτα εναρμονισμένοι με το αρχαίο κλίμα που απέπνεε ο χώρος, οδηγηθήκαμε σε μια φωτεινή αίθουσα, όπου έπρεπε η κάθε ομάδα να αποτυπώσουμε την έμπνευσή μας σε χρωματιστό χαρτόνι, κάνοντας πάνω σε αυτό ένα κολάζ και χρησιμοποιώντας ως βάση την επιλεγμένη φωτογραφία. Δημιουργήθηκαν τρία μοναδικά έργα που φέρουν τους τίτλους : «Το Φως της Αρχαιότητας», «Ανάμεικτα Συναισθήματα» και «Αθηνά, η Θεά της Σοφίας». Το αποτέλεσμα της δραστηριότητάς μας αποτέλεσε ένα κράμα αρχαίου ελληνικού πνεύματος και εφηβικής δημιουργικότητας και φαντασίας,  που κινητοποίησαν ιδιαίτερα τόσο οι αρχαιολόγοι του μουσείου όσο και οι καθηγήτριές μας.

   Είμαστε σίγουροι πως αυτή η επίσκεψη δεν θα λησμονηθεί από κανέναν, γιατί ήταν τόσο ξεχωριστή όπως και η Ακρόπολη, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μας και την οποία θα θέλουμε πάντα να φέρουμε πιο κοντά μας - και όχι μόνο οπτικά. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τις καθηγήτριές μας, Φράγκου Αλίκη και Σφακιανάκη Μαρία, για την οργάνωση της επίσκεψης και ιδιαίτερα για το γεγονός ότι, παρότι μέρα συνδικαλιστικής αργίας, προτίμησαν να είναι κοντά μας και ενθάρρυναν την συμμετοχή μας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Μουσείου.

   Στην εκπαιδευτική επίσκεψη συμμετείχαν οι μαθητές του τμήματος Β4 του σχολείου μας Παπαδοπούλου Ελένη, Πάππου Αντιγόνη, Πατατούκα Ιωάννα, Πετσανά Ηρώ, Πολίτη Μαρία, Συτς Ντομινίκ, Σφήκας Παναγιώτης, Τσικλαούρη Μάριαμ, Τσουγκτάι Μαρία, Χιώτη Ευφροσύνη

ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

Μία ομάδα μαθητών –κυρίως της Γ’ Λυκείου- παραβρέθηκε, συνοδευόμενη από δύο καθηγήτριες, την κα Δαφέρμου και την κα Σφακιανάκη, την Κυριακή 19 Οκτωβρίου στη θεατρική παράσταση «Μάουτχάουζεν» στο Θέατρο Badminton. Οι κριτικές και οι απόψεις των παιδιών σχετικά με την παράσταση, καθώς και τα συναισθήματα που αυτή τους ενέπνευσε είναι τα εξής.

«Ήταν η αποτύπωση μίας θλιβερής πραγματικότητας. Παράλληλα, όμως, ήταν πολύ ωραία σκηνοθετημένο. Σου επέτρεπε να δεις ‘’μέσα από τα σίδερα’’ τι ακριβώς γινόταν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπως και τις επιπτώσεις του πολέμου στη μετέπειτα ζωή των ανθρώπων.»
-Ζωή Κυριακίδου, Γ’2

«Οι δύσκολες στιγμές ενός νέου Έλληνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο έρωτας και η τιμωρία, η ζωή και ο θάνατος παρουσιάστηκαν γλαφυρότατα μέσω του θεατροποιημένου πεζογραφήματος του Καμπανέλλη.  Οι ηθοποιοί υποδύθηκαν με εξαιρετικό τρόπο τον ρόλο τους, δίνοντάς μας δυνατότητα να κατανοήσουμε τις συνθήκες της εποχής που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Ο Στέλιος Μάινας είναι πολύ ακριβής με τις περιγραφές του, με αποτέλεσμα να αισθανθούμε ότι είμαστε και εμείς πρωταγωνιστές των γεγονότων που αφηγείται.»
-Νίκος Καλύβας, Γ’1

«Οι ηθοποιοί ήταν ως επί το πλείστον εξαιρετικοί. Η σκηνογραφία και η σκηνοθεσία, επίσης. Άξιες αναφορές όπως και θαυμασμού ήταν και οι μουσικές παρεμβάσεις της Ρίτας Αντωνοπούλου.»
-Ειρήνη Δόξα, Γ’1

«Μου άρεσε, γιατί οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί στο ρόλο τους, όπως και η δουλειά του σκηνογράφου. Βέβαια, μην ξεχάσουμε τον σκηνοθέτη που όλη η παράσταση πέρασε από τα χέρια του.»
-Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου, Β’2

«Ήταν μία πολύ καλά επιμελημένη παράσταση, όχι μόνο από άποψη σεναρίου και μουσικής, αλλά και άποψη σκηνοθεσίας και σκηνογραφίας. Οι ερμηνείες του Μάινα και του Λεμπεσόπουλου ήταν εξαιρετικές, καθώς και των ηθοποιών που έπαιζαν δευτερεύοντες ρόλους. Το κλίμα ήταν έντονα συναισθηματικά φορτισμένο και τα μηνύματα που περνούσε η παράσταση ήταν άξια προσοχής, ιδιαίτερα στην εποχή που διανύουμε.»
-Έλενα Ανδρεοπούλου, Γ’1

«Εξαιρετική σκηνοθεσία, φοβερές ερμηνείες, εντυπωσιακά οπτικοακουστικά μέσα. Ωστόσο, υπήρχε πολύ αφήγηση.»
-Κωνσταντίνα Πανταζή, Γ’3




Απόσπασμα από το έργο
  Τον καιρό εκείνο, κάθε Κυριακή που δε δουλεύαμε στέκαμε ώρες ολόκληρες και κοιτάζαμε τις γυναίκες που και κείνες βγαίναν απ' τ' αντίσκηνα και μας κοιτάζανε. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν μεγάλη. Είναι ζήτημα αν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε κι αν ακόμη φωνάζαμε. Κάτι τέτοιο φυσικά κανείς δεν ξεθάρρευε να το δοκιμάσει. Ούτε χρειαζόταν. Αυτό το σιωπηλό αλληλοκοίταγμα που περνούσε δυο φράχτες από συρματόπλεγμα δεν είχε ανάγκη από μιλιά. Ήταν οι ώρες του έρωτα στο Μαουτχάουζεν.
Όμως σκέψου... Αυτές οι γυναίκες κι αυτοί οι άντρες που αλληλοκοιτάζονταν σιωπηλά επί ώρες ατελείωτες ήταν ντυμένοι με τα ίδια ριγωτά, ξεθωριασμένα, χιλιοφορεμένα ρούχα του κάτεργου. Τα σώματά τους ήταν πετσί και κόκαλο, τα μαγουλά τους ρουφηγμένα και μαλλιαρά απ' την αβιταμίνωση. Τα μαλλιά κουρεμένα με μια λουρίδα ξυρισμένη στη μέση, απ' το κούτελο ως το σβέρκο. Μόνο τα μάτια ήταν πιο μεγάλα και πιο βαθιά από άλλοτε για να χωράει ο φόβος.
  Το ηλεκτροφόρο με το ρεύμα υψηλής τάσης και το συρματόπλεγμα με τις σκοπιές δεν ήταν μια απλή τεχνική εγκατάσταση, ένας αδιάβατος φράχτης. Εδώ μια διαταγή όριζε να χωριστεί τελεσίδικα τ' αρσενικό απ' το θηλυκό. Μια διαταγή σε μέγεθος μοίρας. Μια διάσπαση του αιωνίου ζεύγους. Ένα παραφύση κόψιμο των από ουρανό και γη ταγμένων να “έσονται εις σάρκαν μίαν’’.

O Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε το  Μαουτχάουζεν, όπου εξιστορεί όσα έζησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης από το 1943 ως το 1945. Η διήγηση γίνεται σε δύο χρόνους, καθώς ο αφηγητής αναφέρεται εναλλάξ στη ζωή στο απελευθερωμένο πλέον στρατόπεδο και στη ζωή κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας. Η αφήγηση, συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη, παρέχει πληροφορίες για τις θηριωδίες που έλαβαν χώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ρίχνει φως και σε μία πιο άγνωστη πτυχή του δράματος: της επανάκτησης της ζωής από τους επιζήσαντες μέσα από την περιγραφή των αντικειμενικών συνθηκών αλλά και της ψυχολογικής κατάστασης των θυμάτων τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσής τους.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CF%82

Γιατί να κρίνεται αναγκαία η τέχνη, άραγε;

  της Ειρήνης Δόξα-Λαμπρινοπούλου, Μαθήτριας της Β' Τάξης
 Κανείς θα μπορούσε να εικάσει πως η πλάση του ανθρώπου είναι ένα καλλιτέχνημα του οποίου τεχνίτης, δηλαδή δημιουργός, είναι ο Θεός. Συνεπώς, η τέχνη δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά κάτι που αριθμεί χρόνια αντίστοιχα με εκείνα της ανθρώπινης ύπαρξης.  Ωστόσο, για αρκετούς λόγους δε μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό από τον οποιονδήποτε τι ονομάζεται τέχνη, τι καθιστά κάτι έργο τέχνης και –προπάντων- το πώς ένα ποίημα, ένα γλυπτό, ένα τραγούδι ή μία ταινία, όπως και πολλά άλλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, μπορούν να επιδράσουν στη ψυχοσύνθεση του ατόμου. Πολλοί επέρριψαν ευθύνες για το γεγονός αυτό, δηλαδή για το ότι δεν είναι σαφές πια τι είναι τέχνη, στο ότι αυτή κατακλύζει, πλέον, τον ανθρώπινο βίο. Μήπως, όμως, η πραγματική αιτία πηγάζει από το γεγονός πως δεν μαθαίνουμε να εκτιμάμε το ωραίο; Πως δε το διδασκόμαστε; Μήπως και το σύγχρονο σχολείο ευθύνεται εν μέρει για το πρόβλημα αυτό;

  Πριν αναλύσω εκτενέστερα την πηγή του προβλήματος, θα ήθελα να παραθέσω πρωτίστως τα θετικά που αποκομίζει κανείς από την τέχνη στο σύνολό της. Κατ’αρχάς, ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην τέχνη πιθανότατα υστερεί ηθικής αρτιότητας. Μέσω της τέχνης αντιλαμβάνεται τι είναι καλαίσθητο και τι όχι, με αποτέλεσμα να διαμορφώνει προσωπική άποψη και παράλληλα να διαπλάθει ηθικό χαρακτήρα. Επίσης, χάρη σε αυτή η φαντασία εξάπτεται και εξωτερικεύονται οι κλίσεις και τα ταλέντα του καθενός. Επιπλέον, ενώ ο δημιουργός είναι άλλος, εκείνος που απολαμβάνει είναι ο δέκτης (ο τηλεθεατής, ο αναγνώστης ή ακόμη και ο παρατηρητής), καθώς με ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του, να αναπολήσει καλές στιγμές, να συγκινηθεί ή έστω να βρει ένα προσωρινό καταφύγιο από τα προβλήματα της καθημερινότητας.

  Εκτός των άλλων, η τέχνη είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα πανανθρώπινου κώδικα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα δε διαφέρουν από λαό σε λαό ή από εθνότητα σε εθνότητα, αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το γεγονός αυτό, το στοιχείο δηλαδή που κάνει τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό και μοναδικό, πιθανότατα να αποτέλεσε και την αιτία που υπήρξαν τόσες τεχνοτροπίες και τόσα καλλιτεχνικά ρεύματα. Παρά ταύτα, το ουσιώδες είναι το ότι όλοι ενοποιούνται κάτω από την τέχνη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία οικουμενική συνείδηση, να γίνεται ο πολιτισμός των άλλων λαών γνωστός σε κατοίκους διαφορετικών χωρών σα να ήταν ο δικός τους. Συν τοις άλλοις, παρότι ουκ ολίγα είναι τα παραδείγματα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν την οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είτε για να προπαγανδίσουν είτε για να εντυπωσιάσουν, κανείς θα μπορούσε να «αφυπνιστεί» και να παραδειγματιστεί και από σύγχρονους και από παλαιότερους καλλιτέχνες, αφού μέσω των έργων τους διατυπώνονται αρκετές φορές στερήσεις και κακουχίες που έχουν βιώσει, μιας και ως γνωστόν η τέχνη είναι καθρέφτης της πραγματικότητας.

  Ο Νίτσε αναφερόμενος στην τέχνη έκανε λόγο για κάτι που σώζει τον άνθρωπο από την αλήθεια. Ίσως η συγκεκριμένη άποψη ουσιαστικά να αναφέρεται σε έναν κόσμο υπερβατό. Κανείς θα μπορούσε να αποκαλέσει και τον συγκεκριμένο λογισμό ουτοπικό. Δικαίως, ίσως. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει το εξής: είναι λογικό για τους οποιουσδήποτε λόγους, συμπεριλαμβανομένου και τους ουτοπικούς, να υποβιβάζεται η τέχνη; Ανεξαρτήτως των απόψεων και των απαντήσεων, ας δούμε τον τρόπο αντιμετώπισης του φαινομένου αυτού από τον θεσμό του σχολείου.

  Πρώτον, το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, επικροτώντας τα πρακτικά μαθήματα, υποβιβάζει τις ανθρωπιστικές επιστήμες στις οποίες θα μπορούσε να ενταχθεί οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Η εκπαιδευτική νοοτροπία αυτή έχει ως στόχο την απομάκρυνση των μαθητών από τα θεωρητικά μαθήματα και την προσάρτησή τους στα πρακτικά, επειδή η επικρατούσα αντίληψη υποστηρίζει πως τα πρωτοαναφερθέντα μαθήματα, με τη φιλοσοφία και το θέατρο να πρωτοστατούν, είναι δευτερευούσης σημασίας. Όμως, ένας μαθητής στον οποίον πότε δεν τέθηκαν τα βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα («Γιατί γεννήθηκα;»,«Τι είναι ο θάνατος;»), πώς θα μπορέσει αύριο να αναρωτηθεί για το τι είναι καλό για τη χώρα του; Πώς θα μπορέσει να ψηφίσει με γνώμονα το σωστό και το λάθος, εάν ποτέ δεν δόθηκαν απαντήσεις στα ερωτήματα του περί ηθικής;

  Άξιος αναφοράς, συν τοις άλλοις, είναι ο παράγοντας που σχετίζεται με την έλλειψη υποδομών και κατάλληλου εκπαιδευτικού δυναμικού, με αποτέλεσμα ένας έφηβος που αν και έχει καλλιτεχνική κλίση να μη μπορεί να την εκφράσει. Η κρατική μέριμνα σε ό,τι σχετίζεται με τον καλλιτεχνικό χώρο, αν και όχι μηδαμινή, είναι ανοργάνωτη, με αποτέλεσμα να καταντάει ανούσια. Κανείς δεν αρνείται ότι οργανώνονται εκδρομές στα πλαίσια εκπαιδευτικών προγραμμάτων στη διάρκεια ενός σχολικού έτους, όμως, οι μαθητές ενδιαφέρονται πραγματικά ή απλά χαίρονται γιατί θα χάσουν το μάθημα; Και αν συμβαίνει το πρώτο, μπορεί κανείς να επικρίνει τους καθηγητές; Όχι, καθώς οι προθέσεις τους είναι οι καλύτερες… αν και η πολιτεία φαίνεται να μην τους στηρίζει όσο θα έπρεπε. Μία λύση για άμεση επανασύνδεση του δεσμού μεταξύ μαθητών και τέχνης θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταξη του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης σε όλα τα σχολικά έτη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

   Εν κατακλείδι, η τέχνη βρίσκεται παντού: στον τρόπο ομιλίας μας, στο ντύσιμό μας, στις ασκήσεις μας, σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, ακόμη και σε ένα γραπτό μήνυμα.  Ωστόσο, επειδή δε παρουσιάζεται πάντα αυτούσια, αλλά σχεδόν κάθε φορά με άλλη μορφή, όλοι μας πρέπει να συλλογιζόμαστε: «Τι είναι τέχνη για ‘μένα και σε τι με ωφελεί;». Καλό και άξιο συμβουλής είναι ο σεβασμός στην τέχνη και σε οποιοδήποτε δημιούργημά της, η παροχή χώρου και χρόνου στη ζωή μας για αυτή, αλλά και στα σχολεία μας, και σε θεωρητικά και σε πρακτικά μαθήματα. Ωστόσο αναγκαία είναι η ύπαρξη προσωπικής κρίσης, γιατί κανείς δε μπορεί να επιβάλει σε κάποιον να του αρέσει κάτι, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε μαθημάτων ή σεμιναρίων περί αισθητικής της τέχνης, γιατί υπάρχει αυτό που λέγεται «προσωπική γνώμη».

Σχολική έκθεση φωτογραφίας του σχολείου μας

Υπεύθυνος καθηγητής :κ.Τάκης Λάζος

Σχέδια μαθητών Β΄ Λυκείου

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζονται ελεύθερα και γραμμικά σχέδια μαθητών της φετινής Β' Λυκείου.