Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Γιατί να κρίνεται αναγκαία η τέχνη, άραγε;


  της Ειρήνης Δόξα-Λαμπρινοπούλου, Μαθήτριας της Β' Τάξης
 Κανείς θα μπορούσε να εικάσει πως η πλάση του ανθρώπου είναι ένα καλλιτέχνημα του οποίου τεχνίτης, δηλαδή δημιουργός, είναι ο Θεός. Συνεπώς, η τέχνη δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά κάτι που αριθμεί χρόνια αντίστοιχα με εκείνα της ανθρώπινης ύπαρξης.  Ωστόσο, για αρκετούς λόγους δε μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό από τον οποιονδήποτε τι ονομάζεται τέχνη, τι καθιστά κάτι έργο τέχνης και –προπάντων- το πώς ένα ποίημα, ένα γλυπτό, ένα τραγούδι ή μία ταινία, όπως και πολλά άλλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, μπορούν να επιδράσουν στη ψυχοσύνθεση του ατόμου. Πολλοί επέρριψαν ευθύνες για το γεγονός αυτό, δηλαδή για το ότι δεν είναι σαφές πια τι είναι τέχνη, στο ότι αυτή κατακλύζει, πλέον, τον ανθρώπινο βίο. Μήπως, όμως, η πραγματική αιτία πηγάζει από το γεγονός πως δεν μαθαίνουμε να εκτιμάμε το ωραίο; Πως δε το διδασκόμαστε; Μήπως και το σύγχρονο σχολείο ευθύνεται εν μέρει για το πρόβλημα αυτό;
  Πριν αναλύσω εκτενέστερα την πηγή του προβλήματος, θα ήθελα να παραθέσω πρωτίστως τα θετικά που αποκομίζει κανείς από την τέχνη στο σύνολό της. Κατ’αρχάς, ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην τέχνη πιθανότατα υστερεί ηθικής αρτιότητας. Μέσω της τέχνης αντιλαμβάνεται τι είναι καλαίσθητο και τι όχι, με αποτέλεσμα να διαμορφώνει προσωπική άποψη και παράλληλα να διαπλάθει ηθικό χαρακτήρα. Επίσης, χάρη σε αυτή η φαντασία εξάπτεται και εξωτερικεύονται οι κλίσεις και τα ταλέντα του καθενός. Επιπλέον, ενώ ο δημιουργός είναι άλλος, εκείνος που απολαμβάνει είναι ο δέκτης (ο τηλεθεατής, ο αναγνώστης ή ακόμη και ο παρατηρητής), καθώς με ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του, να αναπολήσει καλές στιγμές, να συγκινηθεί ή έστω να βρει ένα προσωρινό καταφύγιο από τα προβλήματα της καθημερινότητας.
  Εκτός των άλλων, η τέχνη είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα πανανθρώπινου κώδικα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα δε διαφέρουν από λαό σε λαό ή από εθνότητα σε εθνότητα, αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το γεγονός αυτό, το στοιχείο δηλαδή που κάνει τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό και μοναδικό, πιθανότατα να αποτέλεσε και την αιτία που υπήρξαν τόσες τεχνοτροπίες και τόσα καλλιτεχνικά ρεύματα. Παρά ταύτα, το ουσιώδες είναι το ότι όλοι ενοποιούνται κάτω από την τέχνη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία οικουμενική συνείδηση, να γίνεται ο πολιτισμός των άλλων λαών γνωστός σε κατοίκους διαφορετικών χωρών σα να ήταν ο δικός τους. Συν τοις άλλοις, παρότι ουκ ολίγα είναι τα παραδείγματα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν την οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είτε για να προπαγανδίσουν είτε για να εντυπωσιάσουν, κανείς θα μπορούσε να «αφυπνιστεί» και να παραδειγματιστεί και από σύγχρονους και από παλαιότερους καλλιτέχνες, αφού μέσω των έργων τους διατυπώνονται αρκετές φορές στερήσεις και κακουχίες που έχουν βιώσει, μιας και ως γνωστόν η τέχνη είναι καθρέφτης της πραγματικότητας.
  Ο Νίτσε αναφερόμενος στην τέχνη έκανε λόγο για κάτι που σώζει τον άνθρωπο από την αλήθεια. Ίσως η συγκεκριμένη άποψη ουσιαστικά να αναφέρεται σε έναν κόσμο υπερβατό. Κανείς θα μπορούσε να αποκαλέσει και τον συγκεκριμένο λογισμό ουτοπικό. Δικαίως, ίσως. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει το εξής: είναι λογικό για τους οποιουσδήποτε λόγους, συμπεριλαμβανομένου και τους ουτοπικούς, να υποβιβάζεται η τέχνη; Ανεξαρτήτως των απόψεων και των απαντήσεων, ας δούμε τον τρόπο αντιμετώπισης του φαινομένου αυτού από τον θεσμό του σχολείου.
  Πρώτον, το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, επικροτώντας τα πρακτικά μαθήματα, υποβιβάζει τις ανθρωπιστικές επιστήμες στις οποίες θα μπορούσε να ενταχθεί οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Η εκπαιδευτική νοοτροπία αυτή έχει ως στόχο την απομάκρυνση των μαθητών από τα θεωρητικά μαθήματα και την προσάρτησή τους στα πρακτικά, επειδή η επικρατούσα αντίληψη υποστηρίζει πως τα πρωτοαναφερθέντα μαθήματα, με τη φιλοσοφία και το θέατρο να πρωτοστατούν, είναι δευτερευούσης σημασίας. Όμως, ένας μαθητής στον οποίον πότε δεν τέθηκαν τα βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα («Γιατί γεννήθηκα;»,«Τι είναι ο θάνατος;»), πώς θα μπορέσει αύριο να αναρωτηθεί για το τι είναι καλό για τη χώρα του; Πώς θα μπορέσει να ψηφίσει με γνώμονα το σωστό και το λάθος, εάν ποτέ δεν δόθηκαν απαντήσεις στα ερωτήματα του περί ηθικής;
  Άξιος αναφοράς, συν τοις άλλοις, είναι ο παράγοντας που σχετίζεται με την έλλειψη υποδομών και κατάλληλου εκπαιδευτικού δυναμικού, με αποτέλεσμα ένας έφηβος που αν και έχει καλλιτεχνική κλίση να μη μπορεί να την εκφράσει. Η κρατική μέριμνα σε ό,τι σχετίζεται με τον καλλιτεχνικό χώρο, αν και όχι μηδαμινή, είναι ανοργάνωτη, με αποτέλεσμα να καταντάει ανούσια. Κανείς δεν αρνείται ότι οργανώνονται εκδρομές στα πλαίσια εκπαιδευτικών προγραμμάτων στη διάρκεια ενός σχολικού έτους, όμως, οι μαθητές ενδιαφέρονται πραγματικά ή απλά χαίρονται γιατί θα χάσουν το μάθημα; Και αν συμβαίνει το πρώτο, μπορεί κανείς να επικρίνει τους καθηγητές; Όχι, καθώς οι προθέσεις τους είναι οι καλύτερες… αν και η πολιτεία φαίνεται να μην τους στηρίζει όσο θα έπρεπε. Μία λύση για άμεση επανασύνδεση του δεσμού μεταξύ μαθητών και τέχνης θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταξη του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης σε όλα τα σχολικά έτη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
   Εν κατακλείδι, η τέχνη βρίσκεται παντού: στον τρόπο ομιλίας μας, στο ντύσιμό μας, στις ασκήσεις μας, σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, ακόμη και σε ένα γραπτό μήνυμα.  Ωστόσο, επειδή δε παρουσιάζεται πάντα αυτούσια, αλλά σχεδόν κάθε φορά με άλλη μορφή, όλοι μας πρέπει να συλλογιζόμαστε: «Τι είναι τέχνη για ‘μένα και σε τι με ωφελεί;». Καλό και άξιο συμβουλής είναι ο σεβασμός στην τέχνη και σε οποιοδήποτε δημιούργημά της, η παροχή χώρου και χρόνου στη ζωή μας για αυτή, αλλά και στα σχολεία μας, και σε θεωρητικά και σε πρακτικά μαθήματα. Ωστόσο αναγκαία είναι η ύπαρξη προσωπικής κρίσης, γιατί κανείς δε μπορεί να επιβάλει σε κάποιον να του αρέσει κάτι, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε μαθημάτων ή σεμιναρίων περί αισθητικής της τέχνης, γιατί υπάρχει αυτό που λέγεται «προσωπική γνώμη».

Πέμπτη 15 Μαΐου 2014

Το πείραμα του Negroponte

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία
Το πείραμα του Negroponte: αναλφάβητα 5χρονα παιδιά χακάρουν το android
Υπεύθυνος: Ελένη Καρατζά

Ο ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος στον τομέα του σχεδιασμού των βοηθητικών υπολογιστών Nicolas Negroponte είναι γνωστός για την ίδρυση και τη διεύθυνση του MIT Media Lab, το οποίο βοήθησε στην επανάσταση των πολυμέσων και στεγάζει σήμερα περισσότερους από 500 ερευνητές και προσωπικό.
Επίσης είναι ένας Επενδυτής - Άγγελος (Angel Investor) o οποίος έχει χρηματοδοτήσει πάνω από 40 ξεκινήματα νέων ιδεών, κι έχει υπηρετήσει στα διοικητικά συμβούλια πολλών μεγάλων εταιρειών.

 Η One Laptop Per Child, "Ένα laptop για κάθε παιδί", ανήκει στον ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ, Νicholas Negroponte και η αποστολή της είναι να ενδυναμώσει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου μέσα από την εκπαίδευση.
Στόχος της είναι να παρέχει σε κάθε παιδί ένα στιβαρό, χαμηλού κόστους, χαμηλής ισχύος, συνδεδεμένο laptop. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σχεδιάσει το υλικό, το περιεχόμενο και το λογισμικό για τη συνεργάσιμη, χαρούμενη, και αυτεξούσια μάθηση. Με την πρόσβαση σ' αυτού του είδους τα εργαλεία, τα παιδιά μπορούν να δραστηριοποιούνται ως προς τη μόρφωσή τους, να μάθουν, να μοιράζονται και να δημιουργούν από κοινού, χωρίς καν τη βοήθεια ή υπόδειξη κάποιου δασκάλου. Συνδέονται μεταξύ τους, για τον κόσμο αυτό και για ένα λαμπρότερο μέλλον.
Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι της OLPC έκαναν ένα τρομερά ενδιαφέρον πείραμα το 2012:
Έψαξαν να βρουν τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό, (είναι δυστυχώς η Αιθιοπία) και έριξαν σε ένα απομακρυσμένο φτωχό χωριό 50 μίλια μακριά από την Αντίς Αμπέμπα δέκα κλειστά κουτιά χωρίς οδηγίες, που περιείχαν δέκα φορτισμένους φορητούς υπολογιστές (tablets). Τα κουτιά περιείχαν και δέκα ηλιακούς φορτιστές.
Υπάρχουν σημαντικές εκπαιδευτικές προκλήσεις στην Αιθιοπία. Αν και η "Εκπαίδευση για Όλους", (EFA), έχει προσπαθήσει να παγκοσμιοποιήσει την πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τα σημερινά εθνικά στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 60% των παιδιών φοιτούν, με αναλογία δασκάλου/μαθητή, 1/72. Σήμερα η Αιθιοπία χρησιμοποιεί το μοντέλο διδασκαλίας, όπου η αποστήθιση και η υποταγή των μαθητών έχουν προτεραιότητα. Η βελτίωση της ποιότητας στην εκπαίδευση είναι ένας σημαντικός στόχος που θα μπορούσε να εξαρτάται από την παιδαγωγική προσέγγιση και δομή του προγράμματος σπουδών.
Υπάρχει επίσης μια ευρεία έλλειψη πρόσβασης σε πόρους (συμπεριλαμβανομένων των σχολικών εγχειριδίων και του εξωσχολικού εκπαιδευτικού υλικού).
Να σημειώσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν έχει φυσικά ρεύμα, οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ τίποτε ηλεκτρονικό ή ηλεκτρικό κι ακόμα περισσότερο, τα παιδιά, ελλείψει σχολείου δεν γνωρίζουν καν την έννοια του γραπτού λόγου ή των γραμμάτων.
Οι συσκευές, διέθεταν ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και οι ερευνητές συνέλεγαν τις πληροφορίες μία φορά την εβδομάδα χωρίς να επεμβαίνουν ή να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εκπληκτικά. Ήταν εκθαμβωτικά.
Όπως λέει ο ίδιος ο κ. Νεγροπόντε, εφόσον τους έριξαν δέκα πακέτα χωρίς καμιά οδηγία και καμιά βοήθεια ώστε να κατανοήσουν τι είναι αυτά και σε τι χρησιμεύουν, στην αρχή πίστευαν ότι τα παιδιά θα έπαιζαν με τα κουτιά μόνο.
Όμως η περιέργεια τα ώθησε να τα ανοίξουν και μέσα σε 4 λεπτά, ένας πιτσιρικάς είχε βρει το κουμπί on/off και έθεσε ένα σε λειτουργία χωρίς να έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοιο κουμπί. Αμέσως το έδειξε και στους άλλους. Μέσα σε πέντε μέρες το κάθε παιδί από αυτά που δεν είχαν ποτέ τους προηγούμενη επαφή με τίποτα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό, χρησιμοποιούσε κοντά στις 50 εφαρμογές του Android!
Σε δύο εβδομάδες τα νήπια που δεν είχαν ξαναδεί γραπτή λέξη στη ζωή τους, τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο και μάλιστα τη δίδαξαν και σε κάποιους μεγάλους.
Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν όμως εδώ: μέσα σε 5 μήνες χρήσης των ταμπλετών, οι πιτσιρικάδες είχαν καταφέρει να χακάρουν το σύστημα Android!
Κάποιος νεαρός αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κάμερας (την οποία είχαν απενεργοποιήσει από τα εργαστήρια γιατί δεν πίστευαν ότι θα χρησιμοποιηθεί ποτέ) και μέσα από το μενού και τις εικόνες προσπαθούσε να βρει τι ήταν αυτό και σε τι χρησίμευε. Στο τέλος, έσπασε τις κλειδωμένες ρυθμίσεις τής επιφάνειας εργασίας, έθεσε σε λειτουργία την κάμερα και έδειξε και στους άλλους πώς γίνεται.
Όταν οι ερευνητές πήγαν να συλλέξουν τις πληροφορίες ανακάλυψαν ότι το κάθε παιδί είχε ξεκλειδώσει τις ρυθμίσεις, είχε προσαρμόσει την επιφάνεια εργασίας στα μέτρα του και είχε βάλει πάνω τις εκπαιδευτικές εφαρμογές που το ενδιέφεραν περισσότερο! Στο μεταξύ, είχαν βρει τον τρόπο να φορτίζουν τις ταμπλέτες τους με τους ηλιακούς φορτιστές!
Ο Νίκολας Νεγρεπόντε και η OLPC φιλοδοξούν να εφοδιάσουν με ένα ηλιακό laptop κάθε παιδί του αναπτυσσόμενου κόσμου δίνοντάς του πρόσβαση στη μάθηση. Το φιλόδοξο όραμα περιλαμβάνει πάνω από 100 εκατομμύρια υπολογιστές, έναν για κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση.
Οι φορητοί αυτοί υπολογιστές κοστίζουν περίπου 100 ευρώ ο καθένας και περιέχουν όλες τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου υπολογιστή καθώς και τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ.
Το πρόγραμμα μετά από πολλά έτη δουλειάς και προώθησης, με τη βοήθεια επενδυτών, δωρητών αλλά και πολλών εθελοντών έχει πραγματοποιηθεί και αποφέρει καρπούς, σε αρκετές χώρες και πόλεις, όπως η Μαδαγασκάρη, η Αρμενία, η Ινδία, η Αργεντινή, η Κολομβία η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Νικαράγουα, η Ρουάντα, η Αιθιοπία, η Γάζα κι η Ραμάλα, το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Περού, η Κένυα και άλλες.
Πηγή: http://www.thessalonikiartsandculture.gr/
Πηγή: http://www.e-fungus.gr/
Πηγή: http://www.ted.com/

Σάββατο 5 Απριλίου 2014

19ο Θερινό Σχολείο Αστρονομίας για μαθητές λυκείου

  Το Ινστιτούτο ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΣ, ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ & ΤΗΛΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗΣ του Εθνικού Αστεροσκοπείου της Αθήνας, οργανώνει για 19η χρονιά με ανανεωμένο πρόγραμμα το Θερινό Σχολείο για μαθητές των σχολείων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Αττικής, από 1 έως 3 Σεπτεμβρίου 2014.

  Σκοπός του προγράμματος είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα Αστροφυσικής , Διαστημικής και Περιβάλλοντος και γενικότερα η σύνδεσή τους με την Τεχνολογία και τον Πολιτισμό.  Οι μαθητές διεκπεραιώνουν ειδικά προετοιμασμένες εργασίες, παρουσιάζουν το αποτελέσματα της δουλειάς τους, και συμμετέχουν σε νυχτερινή παρατήρηση με το ιστορικό τηλεσκόπιο 62.5 εκ. Newall. Σε όλους τους μαθητές απονέμονται διπλώματα συμμετοχής στο Θερινό Σχολείο.

  Το Θερινό Σχολείο απευθύνεται σε μαθητές Γενικών Λυκείων του Νομού Αττικής και η συμμετοχή τους είναι προαιρετική.

  Οι μαθητές που επιθυμούν να συμμετάσχουν πρέπει να αποστείλουν αίτηση μέσω των σχολείων τους μέχρι τις 30 Απριλίου 2014 στην οργανωτική επιτροπή (προς Γραμματέα του Ινστιτούτου Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης (ΙΑΑΔΕΤ) του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, κυρία Ουρανία Κουμεντάκου, Β.Παύλου και Ι.Μεταξά ΤΚ 15236, Πεντέλη, email: ourania@noa.gr ). Στην αίτηση πρέπει να αναφέρεται το ονοματεπώνυμο του ενδιαφερόμενου μαθητή, το σχολείο στο οποίο φοιτά, η διεύθυνση κατοικίας του και τα αντίστοιχα τηλέφωνα. Επίσης, θα πρέπει να αναφέρεται η επίδοση του ενδιαφερόμενου μαθητή στα Μαθηματικά, τη Φυσική, την Αστρονομία και τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές.

  Μια Επιτροπή, η οποία θα συσταθεί από μέλη της οργανωτικής επιτροπής του Θερινού Σχολείου, θα επιλέξει τους μαθητές και στη συνέχεια θα ενημερώσει τα σχολεία.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με τη Γραμματέα του Ινστιτούτου Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης (ΙΑΑΔΕΤ), κυρία Ουρανία Κουμεντάκου, στο τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-8109171.

Θερινό σχολείο για καθηγητές της ESA τον Αυγούστου του 2013.

Ένα…διαστημικό σχολείο για…καθηγητές

Του κ.Τάκη Λάζου φυσικού του σχολείου μας.

Η Ευρώπη διαθέτει τη «δική της NASA». Πρόκειται για την Ευρωπαϊκή Διαστημική Εταιρεία (ESA, European Space Agency) που ιδρύθηκε το 1975 υπό τη συνεργασία 20 κρατών. Έχει έδρα το Παρίσι και διαθέτει μεγάλα ερευνητικά κέντρα σε Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία καθώς και κέντρο εκτοξεύσεων στη Γαλλική Γουιάνα. Σκοπός της ESA είναι η εξερεύνηση του διαστήματος, η ανάπτυξη σχετικής τεχνολογίας αλλά και η διάδοση της επιστημονικής γνώσης στο κοινό.
Στα πλαίσια του τελευταίου στόχου, το τμήμα εκπαιδευτικών θεμάτων της  ESA πραγματοποίησε τετραήμερο θερινό σεμινάριο για καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ESA Summer Workshop for Teachers 2013) στο Noordwijk στη κεντρική Ολλανδία από 20 ως και 23 Αυγούστου. Το Noordwijk, όμορφη παραλιακή πόλη της Ολλανδίας, είναι η έδρα του ESTEC, της μεγαλύτερης εγκατάστασης της ESA στην Ευρώπη. Σκοπός του σεμιναρίου είναι η δημιουργία μας δεξαμενής καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης η οποία θα δράσει πολλαπλασιαστικά στη διάδοση της επιστήμης στους μαθητές χρησιμοποιώντας σαν πλαίσιο αναφοράς το διάστημα.
Στην εκδήλωση έλαβαν μέρος 41 καθηγητές με ειδικότητα στη φυσική, τη χημεία και τη βιολογία από 14 ευρωπαϊκά κράτη. Την Ελλάδα εκπροσώπησε μια ομάδα αποτελούμενη από τους Κυριαζόπουλο Νίκο (φυσικός στο 2ο ΓΕΛ Ελευθερίου-Κορδελιού), Λάζο Παναγιώτη (φυσικός στο 26ο ΓΕΛ Αθηνών-Μαράσλειο) και Νείλα Ιωάννα (βιολόγος στο Πειραματικό Λύκειο Ιωαννίνων).




Στη διάρκεια του σεμιναρίου δόθηκε σειρά ομιλιών από διακεκριμένους επιστήμονες της ESA με θέματα όπως:
ð  Η ύπαρξη νερού στη Σελήνη, επιστημονικές μέθοδοι εντοπισμού του και θεωρίες για τη δημιουργία του.
ð  Η παρατήρηση της Γης από το διάστημα μέσω δορυφόρων. Γνωστές και άγνωστες εφαρμογές της καταγραφής δεδομένων από τους δορυφόρους στην καθημερινή ζωή.
ð  Η ρομποτική στη διάστημα.
ð  Rosetta, η πρώτη διαστημική συσκευή που θα προσεδαφιστεί σε έναν κομήτη.

Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν επισκέψεις:
ð  Στο Space Expo όπου παρουσιάζεται η ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος και κυριαρχούν τα αντίγραφα της σεληνακάτου της NASA καθώς και του ευρωπαϊκού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS)
ð  Στο ESTEC και ειδικότερα στο κέντρο σχεδιασμού των διαστημικών προγραμμάτων.

Το πιο ενδιαφέρον τμήμα, καθότι και το πιο διαδραστικό για τους συμμετέχοντες, ήταν η σειρά των παρουσιάσεων-εργαστηρίων καινοτόμων ιδεών και προγραμμάτων για την εισαγωγή του διαστήματος στην καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία.
Ανάμεσά τους ξεχώρισε το εκπαιδευτικό σενάριο του Θ.Πιερράτου (υπεύθυνος ΕΚΦΕ Ευόσμου) το οποίο συνδύασε εντυπωσιακά και απλά πειράματα με την επίλυση ενός … διαστημικού μυστηρίου.


Εξίσου χρήσιμες ήταν οι παρουσιάσεις για:
ð  τα εκπαιδευτικά τηλεσκόπια Faulkes τα οποία διατίθενται για χρήση μέσω διαδικτύου σε κάθε σχολείο,
ð  την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στον Άρη,
ð  τις πιθανές χρήσεις στην τάξη των παρατηρήσεων του Ήλιο από το SOHO,
ð τον δορυφόρο Funcube, έναν μικρό δορυφόρο που έχει κατασκευαστεί με μόνο στόχο την χρήση του από σχολεία σε εκπαιδευτικά προγράμματα,
ð την προσομοίωση καταστροφών από πρόσκρουση κομητών και αστεροειδών στη Γη,
ð την πειραματική διερεύνηση του αν όσα γράφει ο Ιούλιος Βερν για το ταξίδι στη Σελήνη είναι επιστημονικά βάσιμα,
ð την χαρτογράφηση του Γαλαξία μας μέσω της διαστημικής αποστολής Gaia,
ð τη μικροβαρύτητα που επικρατεί στον ISS και ποιες αλλαγές επιφέρει σε φαινόμενα σε σχέση με το πώς εξελίσσονται στην επιφάνεια της Γης.





Η συνολική εντύπωση από αυτές τις 4 μέρες είναι εξαιρετική. Η γνώση και η εμπειρία που αποκομίσανε οι συμμετέχοντες είναι μοναδική και θα αποτελέσουν πολύτιμα εφόδια στη μελλοντική διδασκαλία. Το ίδιο σημαντική, αν όχι περισσότερο, ήταν η επαφή με συναδέλφους από όλη την Ευρώπη, οι συνεργασίες που θα αναπτυχθούν μέσα από αυτή και η ώσμωση ιδεών και πρακτικών.
Εκείνο, όμως, που θα κρίνει την όλη προσπάθεια είναι ο βαθμός στον οποίον οι μαθητές θα γίνουν αποδέκτες αυτής της γνώσης και αυτό είναι κάτι στο οποίο όλοι οι συμμετέχοντες δεσμεύτηκαν. Κάτι τέτοιο είναι πολύ σημαντικό όχι τόσο γιατί ενδεχομένων κάποιοι μαθητές θα αποτελέσουν στο μέλλον την αφρόκρεμα της ESA, όσο για την αναγκαιότητα της επιστημονικής γνώσης στον σύγχρονο πολίτη.
Το θερινό σχολείο θα διοργανωθεί ξανά το καλοκαίρι του 2014 και προτείνεται ανεπιφύλακτα!
Πληροφορίες, ιδέες και υλικό σχετικά με το θερινό σχολείο μπορείτε να βρείτε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: